BAHAGI 2 (PART 2)
Hindi ko inalis ang tingin ko sa mga mata ni Vincent habang hawak ko ang platinum na singsing. Ang mamahaling piraso ng metal na dating simbolo ng aming sumpaan ay tila yelong dumidikit sa nanginginig kong mga daliri. Sa tabi niya, si Sophia ay mahigpit na nakabalot sa mamahaling itim na cashmere coat ng asawa ko—ang parehong coat na dati ay isinusuot sa akin tuwing nilalamig ako. Tumulo ang pekeng luha sa pisngi ni Sophia, ngunit sa ilalim ng kanyang nakatungong mukha ay nasulyapan ko ang marahang pagngisi ng tagumpay.
“Ano sa tingin mo ang ginagawa mo, Claire?” malamig at mariing tanong ni Vincent. May bahid ng tensiyon ang kanyang tinig, pero mas nangingibabaw ang galit dahil sa pagsuway ko sa harap ng kanyang mga tauhan at ng mga rescuer. “Huwag kang mag-inarte sa harap ng publiko. Isuot mo ang singsing mo at humingi ka ng tawad kay Sophia ngayon din.”
Huminga ako nang malalim, pilit pinipigilan ang panlalabo ng aking paningin dahil sa panginginig ng buong katawan ko. Bawat hinga ay sumusugat sa aking lalamunan, at sa kaibuturan ng aking tiyan, may banayad ngunit patuloy na kirot akong nararamdaman. Ang maliit na buhay sa loob ko—ang anghel na hindi man lang alam ng kanyang ama na umiiral na—ang tanging dahilan kung bakit nanatili akong nakatayo.
“Tapos na tayo, Vincent,” mahinang wika ko, ngunit sapat ang lakas para marinig ng lahat.
Bago pa siya makakilos, ibinagsak ko ang wedding ring sa nagyeyelong semento. Tumunog ito nang matalim bago gumulong at huminto sa mismong dulo ng kanyang makintab na sapatos.
Nanlaki ang mga mata ni Vincent. Umigting ang kanyang panga at namutla siya sa matinding insulto. “Claire! Subukan mong tumalikod at titiyakin kong pagsisisihan mo ito! Alam mo kung sino ang kinakalaban mo!”
“Ma’am, kailangan niyo pong sumama sa amin sa ambulansya, bumabagsak ang blood pressure niyo!” pilit na pamagitan ng babaeng paramedic habang inilalagay ang thermal foil blanket sa aking balikat.
Tinalikuran ko si Vincent. Hindi ko pinansin ang banta ng pinakamakapangyarihang mafia boss sa buong lungsod. Pumasok ako sa loob ng ambulansya nang hindi lumilingon. Sa huling sulyap bago sumara ang pinto, nakita ko si Vincent na papalapit sana nang pigilan siya ng humahagulgol na si Sophia. “Vincent, natatakot ako… sumasakit ang ulo ko, huwag mo akong iwan!”
Pagkasara ng pinto, doon lamang bumuhos ang aking mga luha. Niyakap ko ang aking tiyan. “Kaya natin ’to, anak,” bulong ko. “Hindi ka lalaki sa anino ng isang halimaw.”
Dinala ako sa Aspen Valley Medical Center. Habang sinusuri ng mga doktor ang hypothermia ko, agad kong hiniling ang isang confidential ultrasound. Nang marinig ko ang mabilis ngunit mahinang tibok ng puso ng aking sanggol sa monitor, napahagulgol ako sa ginhawa. Ligtas ang anak ko. Ngunit nagbabala ang doktor: ang labis na lamig at matinding emosyonal na trauma ay nagdulot ng banta ng miscarriage. Kailangan ko ng ganap na kapayapaan at pamamahinga.
Hindi nagtagal, narinig ko ang mga mabibigat na yabag sa pasilyo ng ospital. Kilala ko ang tunog na iyon—ang mga armadong tauhan ng pamilya Moretti.
Bumukas ang pinto at pumasok si Vincent. Wala na sa tabi niya si Sophia. Mag-isa na lamang siya, madilim ang mukha at bakas ang bagsik sa bawat hakbang.
“Pauuwiin kita sa mansyon,” bungad niya, tila ba walang nangyaring pananakit. “Pinatawad ka na ni Sophia. Sasabihin natin sa media na nagkaroon ka lang ng nervous breakdown dahil sa trauma sa cable car.”
Tumingin ako sa kanya nang may malamig na pagkasuklam. “Wala akong pakialam kay Sophia, at lalong wala akong pakialam sa reputasyon mo. Gusto ko ng diborsyo.”
Lumapit siya sa tabi ng hospital bed, inilapit ang kanyang mukha, at marahas na hinawakan ang aking baba. “Walang umaalis sa pamilya Moretti nang buhay, Claire. Asawa kita. Akin ka. Huwag mong kakalimutan kung sino ang may-ari sa ’yo.”
“Wala kang pag-aari rito kundi ang sarili mong kasamaan,” sagot ko nang buong tapang, matapang na nakipagtitigan sa kanyang madidilim na mata. “Naisip mo ba kung ano ang mararamdaman ko habang nakabitin sa ibabaw ng bangin? Alam mong may acrophobia ako! Iniwan mo ako doon para lang masiyahan ang babae mo!”
“Sinabi ko nang sampung minuto lang!” bulyaw niya, sa unang pagkakataon ay nawalan ng kontrol sa sarili. “Hindi ko kontrolado ang mechanical failure ng linya! Gusto ko lang maramdaman mo na kailangan mong matutong rumespeto!”
“Muntik mo na akong patayin!” sigaw ko habang tumutulo ang luha sa aking pisngi.
Natahimik si Vincent. May saglit na kumislap na pangamba sa kanyang mga mata, ngunit agad itong napalitan ng tigas ng kanyang ego. Binitawan niya ang aking mukha at tumayo nang tuwid. “Bukas ng umaga, susunduin ka ng mga tauhan ko. Huwag mo nang subukang gumawa ng kalokohan.”
Pagkaalis niya, agad kong tinawagan ang tanging taong mapagkakatiwalaan ko—ang aking kapatid sa ina na si Daniel, isang pribadong piloto na matagal nang lumayo sa mundo ng mga Moretti.
“Daniel, kailangan ko ng tulong mo,” pabulong kong sabi habang nanginginig. “Kailangan kong mawala. Ngayong gabi mismo.”
“Nasaan ka, Claire? Anong nangyari?” alalang tanong niya.
“Nasa Aspen ako. At buntis ako, Daniel. Kung hindi ako aalis ngayon, kukunin ni Vincent ang anak ko o tuluyan niya kaming wawasakin.”
Alas-dos ng madaling araw, gamit ang emergency exit ng ospital at sa tulong ng isang nars na naawa sa aking kalagayan, nakatakas ako. Iniwan ko ang aking cellphone, credit cards, at lahat ng alahas na ibinigay sa akin ni Vincent. Ang tanging dala ko ay ang maliit na kahon na may laman na puting baby shoes—ang regalong dapat sana ay ibibigay ko sa kanya noong birthday ko.
Sa pribadong airstrip, naghihintay ang maliit na chartered plane ni Daniel. Habang pumapailanglang ang eroplano sa madilim na kalangitan ng Colorado, tiningnan ko ang mga ilaw ng siyudad na unti-unting lumiliit.
Sa kabilang banda, alas-siyete ng umaga nang dumating si Vincent sa silid ng ospital dala ang isang pumpon ng paborito kong puting liryo—isang pambihirang kilos ng pagpapakumbaba para sa isang mafia boss. Ngunit bumungad sa kanya ang bakanteng kama.
Nang lapitan niya ang bedside table, nakita niya ang maliit na kahon na naiwan. Dahan-dahan niya itong binuksan. Sa loob ay nakalagay ang ultrasound picture na may petsang kahapon, kasama ang maliit na baby shoes at isang maikling sulat:
“Ipinahinto mo ang cable car para parusahan ako. Muntik mo nang patayin ang sarili mong anak sa araw ng aking kaarawan. Huwag mo na kaming hahanapin kailanman. Para sa amin, patay ka na, Vincent.”
Natigilan si Vincent. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha, at sa unang pagkakataon sa kanyang buhay, nabitawan ng walang-awang mafia boss ang mga bulaklak sa sahig habang nanginginig ang kanyang buong katawan.
