PART 2: ANG PAGBABAWI NA HULI NA ANG LAHAT
Nanginginig ang mga kamay ni Adrian habang dahan-dahang inaabot ang mga puting papel na nakalapag sa ibabaw ng babasaging coffee table. Ang bawat hakbang niya palapit sa akin ay tila mabigat, taliwas sa dati niyang tindig na laging kampante at puno ng yabang.
Nang mabasa niya ang mga katagang nakaimprenta sa pinakataas—PETITION FOR DISSOLUTION OF MARRIAGE AND SETTLEMENT OF ASSETS—tuluyang nawalan ng kulay ang kanyang mukha.
“Elena… ano ’to?” garalgal ang boses niyang tanong. Tumingin siya sa akin, pilit na naghahanap ng bakas ng biro o kahit konting galit sa aking mga mata. Ngunit tanging malamig at walang katinag-tinag na katahimikan ang sumalubong sa kanya.
“Nabasa mo naman nang malinaw, Adrian,” mahinahon ngunit matatag kong sagot. “Divorce papers. Pinirmahan ko na ang lahat ng bahaging kailangan ng lagda ko. Pumirma ka na lang din para hindi na tayo magtagal sa korte.”
“Hindi! Nababaliw ka na ba?!” Bigla niyang hinablot ang mga papel at ibinaba nang marahas. “Dahil lang ba ito sa paghatid ko kay Sophie kanina? Sinamahan ko lang siya saglit sa restaurant! Umuwi agad ako, Elena! Tingnan mo, wala pang isang oras ay bumalik na ako rito dahil nag-aalala ako sa ’yo!”
Mapait akong ngumiti. Isang ngiting hindi nagmula sa hinanakit, kundi sa pagkaawa sa isang lalaking hindi pa rin nauunawaan ang bigat ng kanyang mga pagkukulang.
“Nag-aalala?” ulit ko sa salita niya. “Adrian, tatlong araw akong naratay sa ospital. Mag-isa akong naglakad papuntang emergency room habang namimilipit sa sakit ng tiyan. Mag-isa akong pumirma sa mga consent form para sa aking operasyon. At sa tatlong araw na iyon, nasaan ka? Nasa tabing-dagat ka ng Bali, nagpapaka-knight in shining armor para sa isang babaeng may sariling buhay, habang ang legal mong asawa ay halos mamatay sa sakit.”
“Hindi ko alam na ganoon kalala!” pasigaw niyang depensa, habang tumutulo ang pawis sa kanyang noo. Hinawakan niya ang magkabila kong balikat, ngunit mabilis ko siyang tinabig. Nagulat siya sa ginawa ko. Dati, ang bawat dampi niya ay tinatanggap ko nang may pananabik; ngayon, tila maruming bagay ang kanyang mga kamay.
“Wala kang alam dahil hindi ka nagtanong. Hindi ka nag-abalang alamin,” dugtong ko. “Noong tumawag ako bago ang operasyon, ang bungad mo agad ay kung gaano kaiyakin si Sophie dahil naalala nito ang ex-husband niya. Hindi mo man lang naitatanong kung bakit tunog mahina ako, o kung bakit tunog ospital ang paligid ko.”
“Elena, patawarin mo ako…” Lumuhod si Adrian sa aking harapan. Ang lalaking kilala sa industriya ng real estate bilang matigas, dominante, at walang kinatatakutan, ngayon ay nakaluhod sa sahig ng sarili naming sala, nanginginig ang mga balikat. “Inaamin kong nagkamali ako. Naging kampante ako. Akala ko maiintindihan mo ako dahil matatag ka. Si Sophie, mahina siya, kailangan niya ng suporta—”
“At ako? Hindi ba ako tao?” putol ko sa kanya, habang bumabaon ang bawat salita ko sa kanyang pagkatao. “Matatag lang ako dahil wala kang iniwang ibang pagpipilian sa akin kundi ang maging matatag. Kapag kailangan ko ng asawa, wala ka. Kapag umiiyak ako sa gabi dahil sa matinding stress sa trabaho at kalungkutan, ang phone mo laging abala sa pakikinig sa mga drama ni Sophie. Adrian, limang taon tayong kasal, pero ni minsan hindi mo ako pinili kapag tumawag na ang babaeng iyan.”
Biglang nag-ring muli ang cellphone niya sa ibabaw ng mesa. Ang screen ay umilaw: Sophie Calling…
Tinitigan ni Adrian ang telepono, pagkatapos ay tumingin sa akin na parang natutukso o natatakot.
“Sagutin mo,” malamig kong sabi. “Baka umiiyak na naman. Baka kailangan na naman ng tagapagligtas.”
Sa halip na sagutin, marahas na pinatay ni Adrian ang tawag at inihagis ang cellphone sa sofa. “Hindi ko siya kakausapin! Puputulin ko na ang koneksyon ko sa kanya, Elena! Mula ngayon, ikaw lang. Magbabakasyon tayo. Pupunta tayo sa Paris, kahit saan mo gusto. Babawi ako sa bawat pagkukulang ko!”
“Huli na ang lahat, Adrian.” Tumayo ako mula sa sofa at kinuha ang maliit kong maleta na nakatabi sa sulok ng pasilyo. Kanina pa nakahanda ang aking mga gamit bago pa man siya dumating. “Ang pag-ibig ko sa ’yo ay hindi namatay sa isang iglap lang. Pinatay mo iyon nang paunti-unti—sa bawat lalamig na hapunan, sa bawat sirang pangako, sa bawat luhang pinunasan ko nang mag-isa sa harap ng salamin.”
“Huwag kang umalis!” Tumayo siya at humarang sa pinto, umiiyak na parang bata. “Hindi ko pipirmahan ang divorce papers! Hindi kita pakakawalan!”
“Kahit hindi mo pirmahan, ihahain iyan ni Maya sa korte bukas,” diretso kong sabi habang nakatitig sa kanyang mga lumuluhang mata. “Nasa akin ang lahat ng ebidensya ng kapabayaan mo at ang mga financial records na nagpapatunay na ang 70% ng kinita ng kumpanya natin ay galing sa sarili kong investments at mana. Ayon sa agreement, ang kukunin ko lang ay ang sa akin. Kung lalaban ka pa sa korte, hindi lang puso mo ang mawawalan, Adrian—pati ang natitira mong dignidad at negosyo ay babagsak.”
Natigilan siya. Napagtanto niyang hindi ito isang emosyonal na outburst ng isang nagtatampong asawa. Ito ay isang planado, matalino, at pinal na desisyon ng isang babaeng nagising na sa katotohanan.
“Elena… mahal kita. Maniwala ka, mahal kita,” pagmamakaawa niya, hawak-hawak ang doorknob.
“Kung pagmamahal ang tawag mo sa pagpapabaya sa asawa habang inaalagaan ang iba, ayoko nang maranasan muli ang pagmamahal mo,” sagot ko.
Hinawi ko ang kanyang braso, binuksan ang pinto, at naglakad palabas sa malamig na hangin ng gabi, iniwan siyang nakatitig sa basyong espasyo na dati ay puno ng aking init at pagmamahal.
