Part2
Natahimik ang buong simbahan. Ang marahang bulungan ng mga bisita ay napalitan ng matinding gulat nang makita nila akong nakatayo nang tuwid, suot ang mamahaling puting tailored suit at may hawak na gintong folder ng Valderama Empire. Sa likod ko ay dalawang hanay ng mga personal bodyguard na sumusunod sa bawat hakbang ko.
“C-Clara…?” nanginginig ang boses ni Julian. Halos mabitawan niya ang hawak na mikropono. Ang nobya niyang si Bianca ay napatingin sa kanya nang may pagtataka at kaba.
“Magandang araw sa bagong kasal,” malamig ngunit may diin kong bati habang papalapit sa altar. “Pasensya na kung naantala ko ang seremonya. Nandito lang ako para iabot nang personal ang tugon ng Valderama Empire sa hinihingi ninyong 500-milyong pisong bailout.”
Lumapit ang ama ni Bianca—ang may-ari ng naluluging kumpanya—na may halo-halong pag-asa at takot. “K-Kayo… kayo ang bagong CEO ng Valderama?”
“Ako nga,” sagot ko habang nakatitig nang diretso sa mga nanlalaking mata ni Julian. “Dalawang taon ang nakalipas, may nagsabi sa akin na magiging pabigat lang ako habambuhay. Sinabi niya na kailangan nating maging praktikal. Kaya ngayon, magiging praktikal din ako.”
Binuksan ko ang folder, kinuha ang kontrata ng pamumuhunan, at pinunit ito sa gitna nang dahan-dahan sa harap ng lahat ng bisita.
“Walang pondo. Walang kasosyo,” dugtong ko habang inihahagis ang mga piraso ng papel sa paanan ni Julian. “At simula sa oras na ito, lahat ng ari-arian na nakasanla sa bangko sa ilalim ng Valderama Group ay pormal nang kukunin ng aming kumpanya.”
Bumagsak sa kanyang mga tuhod si Julian. Nagsimula siyang magmakaawa, pilit inaabot ang laylayan ng aking kasuotan. “Clara, patawarin mo ako! Nagkamali ako, mahal pa rin kita—”
Huminga ako nang malalim, tumalikod nang walang bahid ng pag-aalinlangan, at nagsimulang maglakad palabas. Bago tuluyang makarating sa pinto, lumingon ako nang bahagya.
“Hindi ako naging pabigat, Julian. Ikaw lang ang hindi naging karapat-dapat sa isang reyna.”
Sumakay ako sa naghihintay na itim na limousine habang tuluyang gumuho ang mundo ng lalaking nag-akalang hindi ko na kayang tumayo muli sa sarili kong mga paa.