Lumipas ang tatlong araw na puno ng matinding galit at pagbabago. Sa tulong ni Atty. Mendoza at ng mga awtoridad, nabuksan ang aking kwarto. Agad akong dinala sa pinakamahusay na ospital para masuri at binilhan ng panibago at mas modernong wheelchair. Pagbalik ko sa mansyon, kasama ko ang isang legal team, mga security personnel, at mga locksmith upang baguhin ang bawat susi at biometric access sa buong bakuran.
Samantala, sa isang mamahaling resort sa Palawan, nagsimula nang gumuho ang mundo ni Marcus.
Nang iabot niya ang kanyang black credit card para bayaran ang libu-libong pisong bill sa five-star restaurant, tatlong beses itong tinanggihan ng makina. Card Declined. Sinubukan niya ang isa pang supplementary card, ngunit ganoon din ang resulta. Napilitan siyang iwan ang kanyang mamahaling relo bilang sangla bago nagmamadaling tumungo sa airport pabalik ng Maynila.
Bandang alas-otso ng gabi, huminto ang isang taxi sa harap ng tarangkahan ng mansyon. Lumabas si Marcus, pawisan, hila-hila ang kanyang maleta, at galit na galit habang sinusubukang pindutin ang passcode sa gate.
Access Denied.
Sinubukan niyang ipihit ang kanyang susi sa gate, ngunit hindi ito magkasya. Doon bumukas ang malaking tarangkahan at lumabas ang dalawang matitipunong security guard kasama si Atty. Mendoza.
“Anong kalokohan ‘to?!” sigaw ni Marcus habang pilit na sumisilip sa loob. “Papasukin ninyo ako! Bahay ko ‘to!”
Dahan-dahan kong pinaandar ang aking bagong de-kuryenteng wheelchair patungo sa harapan niya. Nakatitig ako sa kanya nang may malamig at matatag na tingin.
“Hindi mo na bahay ito, Marcus,” sambit ko sa boses na walang bahid ng pag-aalinlangan.
Nanlaki ang mga mata niya nang makita akong maayos at nakaupo sa panibagong wheelchair. “Pa! Nagbibiro lang naman ako noong umalis ako! Binilhan kita ng pasalubong! Buksan mo ‘to!”
Inilabas ni Atty. Mendoza ang isang folder ng mga dokumento. “Ginoong Marcus, pormal nang tinanggal ng iyong ama ang lahat ng allowance mo, binawi ang iyong pangalan sa trust fund, at inalis ang iyong karapatan bilang tagapagmana. Isa na lamang trespasser ang turing sa iyo sa lupang ito.”
Bumagsak si Marcus sa kanyang mga tuhod sa kalsada, umiiyak at nagmamakaawa. “Pa, patawarin mo ako! Wala akong mapupuntahan! Wala akong pera!”
“Gaya ng sinabi mo sa akin noong iniwan mo akong nakakulong sa sahig,” malamig kong sagot bago ko pinaikot ang aking wheelchair pabalik sa loob. “‘Huwag ka nang maarte. Magtiis ka.'”
Sumara ang mataas na tarangkahan ng mansyon, habang iniwang nag-iisa si Marcus sa madilim na kalsada—walang pera, walang tirahan, at bitbit ang bunga ng kanyang sariling kasakiman.