Nanginginig ang mga daliri ko habang pilit na inaalala ang eksaktong tagpong iyon labing-anim na taon na ang nakalilipas.
“Naiwan mo ang baon mo noong araw na iyon,” mahina kong sagot, halos pabulong. “Nakita kitang uminom lang ng tatlong basong tubig sa canteen para mabusog. Alam kong masyado kang marangal para tanggapin kung basta ko lang ibibigay ang pagkain, kaya nagpanggap akong nabusog agad at iniwan ko ang isa pang plato sa tabi mo bago ako lumabas.”
Hindi kumurap si Sofia. Walang ngiti, ngunit bahagyang lumambot ang kanyang mga mata.
“Pangalawang tanong,” pagpapatuloy niya, sabay bukas sa ikalawang pahina ng folder. “Bakit may pirma ng ‘D. Mercado’ sa ilalim ng logbook ng accounting office tuwing huling Biyernes bago ang midterm exams mula 2006 hanggang 2008?”
Napalunok ako. “Alam mo?”
“Hindi ako bulag, Daniel,” sagot niya habang bahagyang nanginginig ang boses. “Noong fourth year tayo, inabutan ko si Mrs. Ramos na nagliligpit ng lumang resibo. Nakita ko ang sulat-kamay mo. Hindi ‘school donors’ ang nagpatapos sa akin. Ikaw. Isang lalaking nagkalyo ang mga kamay sa kakahakot ng kahon tuwing bakasyon para lang masigurong may upuan ako sa klase.”
Tumayo si Sofia at inilapag ang huling dokumento sa harap ko. Hindi iyon kontrata para sa posisyong in-apply-an ko, kundi isang kasulatan ng pagtatalaga bilang Chief Technology Officer ng kumpanya, kalakip ang alok na advance salary at susi ng isang fully-furnished corporate apartment sa BGC.
“Ikatlong tanong,” sabi niya habang may luhang kumawala sa kanyang mga mata. “Hanggang kailan mo balak solohin ang lahat ng bigat bago mo hayaang tulungan ka naman ng taong binuo mo ang pangarap?”
Napatakip ako ng mukha. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang buwang pagbagsak, pagkawala ng kumpanya, at pagtulog sa malamig na semento, tuluyang bumigay ang mga luhang matagal kong pinigilan.
Nang hapong iyon, personal na sumama si Sofia sakay ng kanyang sasakyan upang sunduin si Nico sa paaralan. Habang nakatingin ang anak ko sa malinis na silid ng bago naming tirahan at sa mainit na pagkaing nakahain sa mesa, hinawakan ni Sofia ang balikat ko.
“Utang ko sa ‘yo ang kumpanyang ito, Daniel,” bulong niya. “Oras na para bawiin mo ang buhay na para talaga sa iyo.”