Inakay ako ni Mang Carding patungo sa maliit niyang barung-barong sa gilid ng sementeryo. Nanginginig ang aking buong katawan, hindi lang dahil sa lamig ng ulan, kundi sa halo-halong sakit at galit na sumasabog sa aking dibdib.
“Mang Carding, sabihin niyo po sa akin ang totoo… nasaan ang puntod ni Papa?” basag ang boses kong tanong.
Lumingon-lingon ang matanda sa paligid bago isinara nang mahigpit ang kahoy na bintana. Mula sa ilalim ng kanyang lumang papag, may kinuha siyang isang kalawanging kahon ng biskwit. Sa loob nito ay may isang sobre at isang mabigat, antigong tansong susi.
“Gabriel, walang bangkay na inilibing dito,” mahinang bulong ni Mang Carding habang nanginginig ang mga kamay. “Isang taon ang nakalipas, nagpalabas ng pekeng death certificate si Victoria. Gumawa sila ng marangyang libing, pero ang kabaong na ibinaon sa pribadong lote sa Murcia… walang laman. Buhangin at bato lang ang nandoon.”
Napatayo ako. “Buhay si Papa?!”
“Noong gabing bago ka ikulong, nalaman ni Don Fernando ang lihim na relasyon ni Victoria sa abugado ng kumpanya at ang planong pag-frame-up sa iyo,” paliwanag ni Mang Carding. “Ngunit bago pa makakilos ang iyong ama, nilason nila ang kanyang iniinom na gamot upang tuluyan siyang maparalisa. Hindi siya pinatay dahil kailangan pa nila ang kanyang lagda sa ilang mga internasyonal na ari-arian. Itinago siya ni Victoria sa lumang ancestral rest house ng pamilya mo sa liblib na bahagi ng bundok sa Don Salvador Benedicto.”
Iniabot sa akin ni Mang Carding ang tansong susi. “Ibinilin ito sa akin ng iyong ama ilang araw bago siya tuluyang mawalan ng boses. Susi ito sa lumang safe vault na nakabaon sa ilalim ng sahig ng kanyang silid sa rest house. Nandoon ang orihinal na testamento, ang audio recording ng pagtatapat ng abugado, at ang tunay na titulo ng buong asyenda.”
Hindi na ako nag-aksaya ng sandali. Kasama ang ilang matatapat na dating tauhan ng aking ama at mga pulis mula sa panrehiyong tanggapan na hindi nabili ng salapi ni Victoria, sumugod kami sa masukal na rest house sa kabundukan.
Doon, sa isang malamig at madilim na basement, natagpuan ko ang aking ama. Payat, putla, at nakagapos sa isang lumang wheelchair, ngunit gising ang kanyang diwa. Nang magtama ang aming mga mata, bumalong ang luha sa kanyang mga pisngi. Mahigpit ko siyang niyakap, ramdam ang bawat buto ng kanyang nanghihinang katawan.
Gamit ang tansong susi, binuksan ko ang nakatagong vault. Nakuha namin ang kumpletong ebidensya—mga pekeng dokumento ng paglilipat ng lupa, bank transactions patungo sa lihim na account ni Victoria, at ang medical records na nagpapatunay ng unti-unting paglason sa aking ama.
Kinabukasan, habang nagdadaos si Victoria ng marangyang pagtitipon sa aming mansyon upang ipagdiwang ang pagbenta ng tubuhan sa mga dayuhang korporasyon, marahang bumukas ang malaking pinto.
Natahimik ang buong bulwagan nang itulak ko ang wheelchair ng aking ama papasok. Kasunod namin ang hepe ng kapulisan at mga ahente ng NBI.
Nalaglag ang baso ng champagne mula sa nanginginig na kamay ni Victoria, nabasag sa marmol na sahig kasabay ng tuluyang pagkawasak ng kanyang kasakiman.
“Imposible…” tanging nausal niya habang namumutla at umaatras.
“Hindi nabibili ng pera ang katarungan, Victoria,” mariin kong sabi.
Agad na pinalibutan ng mga awtoridad si Victoria at ang kanyang kasabwat na abugado para sa mga kasong falsification of public documents, illegal detention, at frustrated murder.
Sa paglipas ng mga buwan, unti-unting bumalik ang sigla ng aking ama sa ilalim ng maayos na pag-aalaga. Muling sumibol ang mga bagong tubó sa aming malawak na asyenda sa Silay, malinis na sa anino ng panlilinlang, at may patunay na kailanman ay hindi kayang ilibing ng kasamaan ang katotohanan.