“Anong ibig mong sabihin, Arturo?” tanong ni Papa, medyo tumaas ang boses habang nakatingin sa mga taong napalingon sa kanila. “Anak ko si Lara. Pero tulad ng sinabi ko, may mga patakaran ang club para sa mga bisita ngayong gabi.”
Hindi sumagot agad si Mr. Cheng. Tiningnan niya muna ako, saka hinarap ang buong pamilya ko na ngayon ay nagsisimula nang mailang sa atensyon ng ibang miyembro.
“Mr. Villareal, si Ms. Lara Villareal ay hindi lang basta bisita,” malinaw at seryosong sabi ni Mr. Cheng. “Siya ang major stakeholder at ang nag-iisang private trustee ng holding company na nagmamay-ari ng buong Montelago Country Club chain sa buong bansa.”
Natahimik ang buong paligid. Ang tanging naririnig ay ang mahinang tugtog ng piano mula sa loob.
Nanlaki ang mga mata ni Papa. “Ano? Imposible. Simple lang ang trabaho niya—”
“Simple ang pagpapakumbaba niya,” putol ni Mr. Cheng. “Siya ang nag-apruba ng renewal ng lease ng lupa ninyo sa Nuvali, at siya rin ang nag-endorso ng construction firm ng kuya niya para sa clubhouse expansion noong nakaraang taon nang walang kaukulang patong.”
Bumaling ang tingin ni Mr. Cheng kay Kuya Paolo, na biglang namutla habang hawak-hawak pa rin ang kurbata. Sunod siyang tumingin kay Bianca, na ang gintong clutch ay halos malaglag sa kanyang panginginig na kamay. Si Mama naman ay napahawak sa bisig ni Papa, ang pulang designer dress ay parang nawalan ng kulay sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng pinto.
Lumingon sa akin si Mr. Cheng. “Ma’am, ipapasara ko ba ang buong dining hall para sa inyo, o gusto ninyong i-revoke ko na ang membership ng mga taong nagtataboy sa inyo sa labas?”
Tumitig ako sa pamilya ko. Walang nagsalita sa kanila. Ang mga matapang na ngiti kanina ay napalitan ng takot, hiya, at pagsisisi.
“Huwag na, Arturo,” mahinahon kong sabi habang isinasara ang zipper ng aking maliit na clutch na naglalaman ng singsing ni Lola. “Hindi na kailangan. Mukhang tama sila—hindi kami pareho ng mundong ginagalawan.”
Hinarap ko si Papa, na ngayon ay nakatingin sa akin na parang ngayon lang niya ako nakilala.
“Merry Christmas, Pa,” sabi ko.
Tumalikod na ako nang tuluyan at naglakad pababa sa madilim na driveway habang ang malamig na hangin ng Tagaytay ay tuluyan nang pawiin ang init ng kanilang huwad na mundo.