Isang linggo ang lumipas mula nang lisanin ko ang madilim na bahay na iyon. Tumuloy ako sa isang maliit na paupahan sa kabilang lungsod kasama ang kaibigan kong si Clara, na matagal nang nag-aalok sa akin na lumipat. Sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, natulog ako nang walang alarm clock at mayakap ang kapayapaan na matagal kong pinagkait sa aking sarili.
Nagsimula akong mag-ipon para sa aking sarili gamit ang natira kong sweldo mula sa call center. Ngunit hindi ko alam, sa kabilang dako ng lungsod, nagsisimula na palang gumuho ang kanilang pinagmamalaking perpektong mundo.
Hindi nagtagal, nakarating sa akin ang balita mula sa isang dating kapitbahay. Nang malaman ng mga magulang ko na wala nang magbabayad ng kuryente, tubig, at renta dahil umalis na ako, bigla silang natauhan. Ang sinasabi nilang malaking sahod ni Elena bilang “doktor” ay hindi pala ganun kalaki sa mga unang buwan nito. Isa lamang siyang resident physician na mababa pa ang sweldo, at ang kinuha pa manding bagong sasakyan ay may buwanang hulog na halos umuubos sa kanyang kinikita.
Isang hapon, habang nagtitimpla ako ng kape sa aming munting kusina, narinig ko ang katok sa pinto. Pagbukas ko, nakita ko si Mama at Papa. Mukhang tumanda sila nang sampung taon. Si Papa ay nakayuko, at si Mama ay humahagulgol habang nakakapit sa aking braso.
“Maya… anak… patawarin mo kami,” nanginginig na boses na pakiusap ni Mama. “Nabulag lang kami sa pangarap namin para kay Elena. Niloko kami ng bangko sa kotse, at ngayon ay pinagbabantaan kaming palayasin sa bahay dahil tatlong buwan na kaming delayed sa upa. Si Elena… pagod na pagod na rin sa ospital at wala nang maiabot sa amin.”
Tinitigan ko sila nang may kalmado at blangkong mukha. Wala na ang galit; ang tanging natira ay ang malamig na katotohanan na pinili nilang itanim.
“Bumalik na kayo sa inyo,” mahinahon kong tugon habang dahan-dahang tinatanggal ang kamay ni Mama sa aking braso. “Kinuha niyo ang para sa akin para ibigay sa iba. Ngayon, harapin niyo ang responsibilidad na kayo mismo ang gumawa. Doktor naman ang anak niyo, diba? Siya ang hingin niyo ng tulong.”
Hinalaw ko ang pinto at isinara ito nang may katiyakan.
Makalipas ang dalawang taon, natupad ko rin ang aking pangarap. Sa tulong ng aking ipon at masigasig na pagpupursigi, naitayo ko ang munti kong bakeshop, ang Maya’s Sweet Haven. Hindi ito kasinglaki ng ospital kung nasaan si Elena, ngunit bawat amoy ng sariwang tinapay na lumalabas dito ay amoy ng aking kalayaan, tagumpay, at bagong simula.