Dahan-dahan kong ibinaba ang aking cellphone at humakbang palapit sa gitna ng aisle.
“Teka muna!” sigaw ko habang umiiyak ngunit puno ng malamig na determinasyon.
Natahimik ang buong paligid. Huminto ang tugtog ng biyolin. Lahat ng ulo ay lumingon sa aking direksyon. Nanlaki ang mga mata ni Carlos nang makita ako, habang namutla naman si Elena at nanginginig ang mga kamay habang nakahawak sa kanyang bouquet ng mga bulaklak.
“S-Sabel…” nauutal na tawag ni Carlos habang lumalapit sa akin. “Anong ginagawa mo rito? Akala ko ba ay nasa Maynila ka?”
“Naaawa ako sa iyo, Carlos,” malamig kong sagot habang itinaas ang aking telepono at ipinakita ang screen sa mga bisita. “Akala mo ba nakalimutan ko na ang pinirmahan nating dokumento sa munisipyo pitong taon na ang nakararaan bago ka pa man magsimulang mangarap? Isang beses pa lang tayong kinakasal sa mata ng batas, at hangga’t walang bisa ang annulment, ang kasal ninyong ito ay isang malaking krimen.”
Nagbulung-bulungan ang mga bisita, lalo na ang mga magulang ni Elena na ngayon ay napapikit sa kahihiyan. Agad na lumapit ang abogadong kaibigan ni Carlos upang awatin siya, ngunit huli na ang lahat. Tumingin ako nang diretso kay Elena na nakaluhod na halos sa damuhan sa sobrang takot.
“Pinakain kita, pinag-aral kita, at ibinigay ko ang lahat ng lakas ko para sa iyo, Elena,” wika ko habang tumutulo ang mga luha sa aking mga mata ngunit nakatayo ako nang tuwid. “Binigyan kita ng tiwala, pero sinuklian mo ako ng ahas sa damuhan.”
Kinuha ko mula sa aking bulsa ang opisyal na kopya ng aming marriage certificate at tinanggal ang isa pang dokumento—isang notice mula sa piskalya at sa korte na inihanda ko kasama ang aking abogado kahapon pa lang.
“Bigamy, Carlos. At ikaw, Elena, kasabwat ka sa kasong ito,” seryoso kong sabi. “Isang taon sa kulungan ang naghihintay sa inyong dalawa bago pa man ninyo maikompromiso ang mga lisensya ninyo bilang propesyonal.”
Hindi na nakapagsalita si Carlos. Ang kanyang pangarap na maging sikat na abogado sa isang kilalang kumpanya ay unti-unting gumuho sa isang iglap dahil sa sarili niyang kasakiman. Ang mga taong dating pumapalakpakan para sa kanila ay dahan-dahang nag-alis ng tingin at umalis sa garden.
Itinaas ko ang aking ulo, tumalikod sa kanila, at naglakad palayo sa hotel. Ang pitong taon ng sakit at paghihirap ay napalitan ng kapayapaan. Tapos na ang kanilang palabas, at ngayon, ako na ang magsusulat ng sarili kong tagumpay.