BAHAGI 2
Dumating ang araw ng Sabado. Sa marangyang mansyon ng pamilya Romualdez sa Forbes Park, nagtipon ang buong angkan para sa isang pormal na tanghalian. Naroon ang mga tiyuhin, tiyahin, at mga maimpluwensyang pinsan ni Christopher.
Pumasok si Christopher na animo’y isang haring nagtagumpay sa digmaan. Kasunod niya si Michelle, suot ang mamahaling damit at alahas na binili gamit ang credit card na nakapangalan pa rin sa kumpanya. Hawak nila ang dalawang mamahaling stroller kung saan nakahiga ang kambal na sina Mateo at Sofia.
“Mama, narito na ang iyong mga apo,” buong pagmamalaking anunsyo ni Christopher sa harap ng lahat. “Ang mga bagong tagapagmana ng pamilya Romualdez.”
Nakatayo si Doña Evelyn sa gitna ng sala, hawak ang kanyang paboritong abaniko, suot ang tradisyonal na baro’t saya. Walang mababakas na emosyon sa kanyang mukha. Dahan-dahan siyang lumapit sa stroller. Yumuko siya upang tingnan ang sanggol na lalaki.
Biglang natigilan ang matanda. Namutla ang kanyang mukha, at nanginig ang mga kamay na may suot na singsing na brilyante.
Tinitigan niya ang hugis ng mata ng bata, ang maliit na birthmark sa may kanang tainga nito, at ang pambihirang hugis ng panga. Hindi iyon mukha ni Christopher. Iyon ang eksaktong mukha ng isang taong hinding-hindi malilimutan ni Doña Evelyn.
“Hindi ba niya sinabi sa ‘yo ang tungkol sa pagkakahawig na iyan?” mahinang bulong ng matrona, halos pabulong ngunit narinig ng buong silid.
Nalito si Christopher. “Mama? Anong sinasabi mo? Kamukhang-kamukha ko ang bata! Tingnan mo ang ilong at ang mga mata—”
“Hindi sa ‘yo ang batang ito, Christopher,” malamig na putol ni Doña Evelyn.
Natahimik ang buong bulwagan. Nagsimulang pagpawisan ng malamig si Michelle. Umatras siya ng isang hakbang, ngunit bago pa man siya makapagsalita, may mga yabag na narinig mula sa engrandeng hagdanan ng mansyon.
Bumaba ang isang lalaki—matangkad, pormal, at may malamig na ngiti. Si Julian Romualdez, ang nakatatandang kapatid sa labas ni Christopher, ang lalaking itinaboy ng pamilya sampung taon na ang nakararaan dahil sa alitan sa negosyo, ngunit kamakailan lamang ay palihim na nakipagkasundo sa akin at kay Doña Evelyn.
Nang tumabi si Julian sa stroller ng sanggol, halos manigas ang lahat ng bisita. Ang mukha ng sanggol na lalaki ay mistulang photocopy ng mukha ni Julian noong bata pa ito.
“Salamat sa pag-aalaga sa mag-iina ko nitong mga nakaraang buwan, kapatid,” nakangising bati ni Julian kay Christopher.
Bumagsak ang panga ni Christopher. Hinarap niya si Michelle, nanlalaki ang mga mata sa galit at takot. “Michelle… anong ibig sabihin nito?! Sabihin mong nagsisinungaling sila!”
Nanginginig ang mga labi ni Michelle, umiiyak na walang mailabas na boses. Alam niyang tapos na ang palabas.