PART 2
Hindi ako sumugod. Hindi ako nag-eskandalo sa hallway ng ospital. Sa halip, ibinaon ko ang bawat luhang gustong kumawala at pinalitan iyon ng matalim na katahimikan. Diretso akong bumaba sa parking lot, pumasok sa kotse, at inilabas ang cellphone ko.
Una kong tinawagan ang aking abogado. “Atty. Ramos, i-freeze mo ang lahat ng joint accounts namin ni Kevin ngayon din. Ihanda mo rin ang annulment papers at damages suit.”
Pangalawa kong tinawagan ang accounting department ng sarili kong kumpanya. “Simula sa oras na ito, bawiin ang credit card na hawak ni Kevin under the corporate account. I-hold ang buwanang sustento na pumapasok sa bank account ng nanay ko. At kanselahin ang executive package sa St. Luke’s para sa kapatid ko—ilipat ang account sa personal nilang pangalan.”
Pagkauwi ko sa bahay—sa bahay na pinagpaguran kong bilhin gamit ang sarili kong pera—wala akong sinayang na sandali. Tinipon ko ang lahat ng damit, gamit, at mamahaling relo ni Kevin at isiniksik sa mga itim na trash bag. Pinalitan ko ang lock ng buong bahay at inatasan ang security guard ng subdivision na bawal nang papasukin ang kotse ng asawa ko.
Kinahapunan, sunod-sunod ang tunog ng cellphone ko.
Tumatawag si Kevin, galit at nagpapanic. “Bakit declined ang card ko?! Hindi ma-settle ang hospital bill ni Sienna para ma-discharge!”
Hindi ko sinagot. Hinayaan ko silang maramdaman ang lamig ng reyalidad na wala na ang babaeng ginawa nilang gatasan.
Kinabukasan, lumusob si Mama at Kevin sa opisina ko. Namumula ang mukha ni Mama sa galit, habang si Kevin naman ay tila hindi makapaniwala na kaya ko siyang tiisin.
“Nababaliw ka na ba?!” bulyaw ni Mama sa harap ng mga empleyado ko. “Bagong panganak ang kapatid mo, tapos iniwan mo kami sa ere sa bayarin sa ospital?! Walang puso kang anak!”
Tumayo ako mula sa swivel chair ko, kalmado, at inihagis sa lamesa ang mga printed documents: mga litrato ng lihim nilang pagkikita mula sa private investigator, bank statements ng milyun-milyong ipinundar ko sa kanila, at ang kopya ng birth registry kung saan nakalagay ang pirma ni Kevin bilang ama.
“Narinig ko kayong lahat sa hallway kahapon,” mariin kong sabi, diretso ang tingin sa mga nanlilisik nilang mata. “Sabi mo, Ma, wala akong silbi? Simula ngayon, patunayan ninyo kung gaano kayo kasilbi kung wala ang pera ko.”
