Lumabas ang forensic doctor bitbit ang autopsy report at dental match.
“Officer, may problema,” panimula ng doktor habang nakatingin sa aming dalawa. “Ang biktima sa loob… walang surgical scar sa tagiliran. Base sa medical record ni Isabel Mendoza mula sa St. Luke’s noong 2021, tinanggalan siya ng apendiks. Ang babaeng nasa morgue ay buo ang apendiks, ngunit may bakas ng pampatulog sa dugo at nakaposas ang kaliwang pulso bago naganap ang banggaan.”
Nanlamig ang buong katawan ko. Lumingon ako kay Isabel.
Nakatayo siya sa ilalim ng malamig na ilaw ng ospital, walang bahid ng gulat. Nang lumingon si Captain Cruz para kausapin ang doktor, bahagyang lumapit si Isabel sa aking tainga.
“Nagtataka ka ba kung bakit suot ng sekretarya mo ang singsing ko, Gab?” mahina ngunit matalim niyang bulong. “Alam ko ang tungkol sa inyo ni Mara. Alam ko ang plano ninyong itakas ang pera ng kumpanya at ang tangka mong paglason sa akin kagabi gamit ang pampatulog sa gatas ko.”
Bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ako makagalaw.
“Pinalitan ko ang baso bago mo ininom, kaya ikaw ang bagsak sa kama pagpatak ng hatinggabi,” patuloy niya, may bahagyang ngiti sa mga labi na nagpatindig sa aking balahibo. “Pinapunta ko si Mara sa bahay kaninang alas-dos. Sinabi kong patay ka na dahil sa atake sa puso, at kailangan niyang itakas ang SUV, ang mga gamit ko, pati ang alahas ko para hindi siya madamay sa imbestigasyon. Naniwala ang tanga.”
“Isabel… ikaw ang—”
“Pinutol ko ang preno ng SUV bago ko ibinigay sa kaniya ang susi,” putol niya sa sasabihin ko. “At bago siya umalis, ipinadala ko ang boses mo sa phone niya gamit ang AI recording ng banta mo sa kaniya.”
Eksaktong pagkasabi niya noon, humarap si Captain Cruz sa aming dalawa, hawak ang na-recover na data mula sa basag na cellphone ng biktima. Seryoso ang mukha ng opisyal at diretso ang tingin sa akin.
“Sir Gabriel Mendoza, nakuha namin ang text messages at audio recording sa phone ng biktima bago siya bumangga. Sinasabi roon na pinipilit mo siyang lumayo at ikaw ang nag-utos sa kaniyang kunin ang sasakyan ng asawa mo matapos mo siyang pagbantaan.”
Inilabas ng pulis ang posas.
Tumingin ako kay Isabel upang magmakaawa, ngunit bahagya lamang siyang umatras, kinuha ang panyo mula sa bag, at nagkunwaring umiiyak sa balikat ng isa pang imbestigador.
Alas-tres ng umaga, tinawagan ako ng pulis para sabihing patay na ang asawa ko. Pero ang totoo, buhay na buhay siya—at ako ang unti-unti niyang inilibing nang buhay.