Part 2
Tumingin si Gabriel sa akin nang may halo-halong galit at lungkot, ngunit mabilis na bumalik ang kanyang propesyonal na tindig. Hinawakan niya ang aking balikat at marahang bumulong, “Huwag kang mag-alala kay Lucas at Isabella. Ako ang bahala. Huwag kang gagawa ng kahit anong ikakabahala niya.”
Agad siyang lumapit sa chart at nagsimulang magsulat ng mga pekeng utos para sa laboratoryo upang patagalin ang aking pananatili. “Sasabihin ko sa kanya na kailangan mo ng agarang CT scan at obserbasyon dahil sa posibleng concussion. Hindi ka niya maaaring iuwi ngayong gabi.”
Bumukas ang kurtina at pumasok muli si Victor, nakataas ang kilay at nagdududa ang titig. “Bakit ang tagal? Pwede na kaming umuwi.”
“May intracranial swelling,” malamig na sagot ni Gabriel habang hindi tumitingin sa kanya. “Kung ilalabas mo siya ngayon nang walang clearance, maaari siyang ma-comatose sa biyahe at direktang mananagot ang sinumang magpipilit maglabas sa kanya.”
Napatiim-bagang si Victor. Napilitan siyang umatras, ngunit bago siya lumabas para asikasuhin ang papeles, bumulong siya sa akin nang may lason: “Babalik ako mamayang alas-singko ng umaga. Siguraduhin mong nakatikom ang bibig mo.”
Nang makaalis si Victor, hindi nagsayang ng oras si Gabriel. Tinawagan niya ang kanyang kapatid na isang prosecutor at ang Women and Children Protection Desk ng Quezon City Police District. Sa loob ng siyam na taon, naniwala ang mundo na ako ay mahina at emosyonal. Ngunit nakalimutan ni Victor ang isang bagay: bago ako naging asawa niya, ako ay isang abogado na sinanay magtago ng ebidensya.
Ibinigay ko kay Gabriel ang code ng aking pribadong cloud drive. Doon nakatago ang mga litrato ng mga lumang pasa, audio recordings ng kanyang mga pananakot, at mga bank statement na nagpapatunay na lihim niyang inililipat ang mga ari-arian gamit ang aking pirma. Ang plano ay nakalatag na; kailangan ko na lamang manindigan sa huling laban.
Part 3
Eksaktong alas-singko ng madaling araw, bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok si Victor, may dalang jacket at nakangisi na tila kontrolado pa rin niya ang buong sitwasyon. “Tumayo ka na, Elena. Tapos na ang drama mo. Uuwi na tayo bago pa magising ang mga bata.”
Hindi ako gumalaw. Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata—walang panginginig, walang luha, at walang takot na dati niyang kinagigiliwan.
“Sabi ko tumayo ka!” singhal niya sabay hawak nang marahas sa aking braso.
Bago pa man niya ako maihila, bumukas nang malakas ang kurtina. Pumasok ang tatlong armadong pulis kasama si Gabriel at isang kinatawan mula sa Department of Social Welfare and Development.
“Victor Bautista, arestado ka sa kasong paglabag sa Republic Act 9262 o Anti-Violence Against Women and Their Children, at Attempted Parricide,” matatag na deklara ng pulis habang nakatutok ang mga posas sa kanya.
Nawala ang kulay sa mukha ni Victor. “Ano ‘to?! Baliw ang babaeng ‘yan! Doktor, sabihin mo sa kanila—nadulas lang siya!”
“Hawak na ng mga awtoridad ang medical forensic report na nagpapatunay na sinadya ang pagtulak,” sagot ni Gabriel. “At kasalukuyan na ring nasa kustodiya ng DSWD sina Lucas at Isabella kasama ang kapatid ni Elena. Ligtas na sila.”
Nang marinig iyon, nagpumiglas si Victor, sumisigaw at nagmumura habang pinoposasan at kinakaladkad palabas ng pasilyo ng St. Luke’s. Ang taong dating kinatatakutan ko ay nagmukhang maliit at kaawa-awa sa ilalim ng liwanag ng batas.
Humarap ako sa salamin sa gilid ng kama. Nakita ko ang mga pasa, ngunit sa ilalim ng mga sugat na iyon, muli kong nasilayan ang babaeng matagal nang ibinaon sa limot—ang abogadang lumalaban para sa katarungan. Sa tatlong salitang isinulat ko sa tray ng ospital, natapos ang siyam na taon ng dilim, at nagsimula ang malayang buhay namin ng aking mga anak.