BAHAGI 2: ANG ANINO NI VANESSA
Nanginginig ang aking mga kamay habang itinatago ko ang voice recorder sa ilalim ng bote ng pabango sa loob ng medicine cabinet.
—Sofia? Bakit nakakandado ang pinto? —muling kumatok si Julian, mas madiin at may halong pag-aalinlangan sa kanyang boses.
Huminga ako nang malalim, pilit pinakalma ang kumakabog kong dibdib, at binuksan ang gripo upang magtunog normal ang lahat. Naghilamos ako ng malamig na tubig para mawala ang pamumutla ng aking mukha. Pagpihit ko ng seradura, sumalubong sa akin ang matalim ngunit nakangiting tingin ng aking asawa. Suot niya ang pambahay na damit, tila isang mapagmahal na kapareha na nag-aalala sa aking kalagayan.
—Medyo nahilo lang ako sa biyahe, Julian. Uminom ako ng tubig at naghilamos, —pagsisinungaling ko habang pilit kong iniiwas ang aking leeg kung saan naroroon ang sariwang pasa sa ilalim ng aking collarbone.
—Sabi ko naman sa ‘yo, magpatingin ka na sa doktor o kaya mag-ehersisyo ka, —sagot niya sabay haplos sa aking balikat. Ang bawat dampi ng kanyang daliri ay nagdulot ng kilabot sa aking buong katawan. Hindi ko na nakikita ang lalaking pinakasalan ko limang taon na ang nakalilipas; isang estranghero na may maitim na balak ang kaharap ko ngayon.
Nang gabing iyon, hindi ako natulog. Nagkunwari lamang akong mahimbing habang binabantayan ang bawat paghinga ni Julian sa tabi ko. Sa dilim, paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang narinig ko sa recording: “Dalhin mo siya kay Vanessa, at siguraduhin mong wala kang iiwan na mga marka sa katawan niya sa pagkakataong ito.”
Sino si Vanessa? Bakit kailangang patulugin ako bago ako dalhin sa kanya? At ano ang ginagawa nila sa akin habang wala akong malay?
Kinabukasan, maagang umalis si Julian papunta sa kanyang opisina sa Dallas. Pagkaalis na pagkaalis niya, agad kong kinuha ang aking laptop. Bilang isang senior financial analyst sa isang tech firm, hindi mahirap para sa akin ang maghalukay ng mga dokumento at impormasyon kung alam ko kung ano ang hahanapin.
Una kong sinuri ang mga bank accounts, travel itineraries, at business contracts ng kompanya ni Julian. Sa loob ng halos tatlong oras, walang lumalabas na kahina-hinala hanggang sa napansin ko ang isang buwanang paglipat ng pondo mula sa personal account ni Julian patungo sa isang LLC na nagngangalang “V-Luxe Aesthetics & Research Clinic.”
Agad kong hinanap ang rehistro ng korporasyon sa Texas Secretary of State portal. Ang opisyal na may-ari at punong manggagamot: Dr. Vanessa Ramos, M.D., isang kilalang cosmetic surgeon at dating kaklase ni Julian sa kolehiyo.
Nanikip ang aking dibdib. Bakit ako dadalhin ng bayaw ko sa isang pribadong klinika habang pampatulog ang nasa aking sistema?
Upang makakuha ng konkretong patunay, hindi ako pumasok sa opisina nang araw na iyon. Sa halip, nagtungo ako sa isang pribadong toxicologist at clinical laboratory sa Fort Worth, malayo sa Southlake kung saan kilala ang aming pamilya. Ipinasuri ko ang aking dugo at ihi para sa mga pampatulog o sedative drugs tulad ng Zolpidem, Ketamine, o GHB. Ipinakita ko rin sa isang forensic physician ang mga pasa sa aking katawan at ang sugat sa aking balat upang maitala ang mga ito nang pormal.
—May mataas na konsentrasyon ng Rohypnol at iba pang anesthetic compounds sa sistema mo, Ginang Sofia, —paliwanag ng duktor makalipas ang ilang oras na pagsusuri. —Ang mga marka sa iyong leeg at likod ay indikasyon ng paggamit ng medical-grade needles at surgical clamps.
Nang marinig ko iyon, tuluyang gumuho ang anumang natitirang duda sa aking isipan. Hindi lamang basta pambabastos o simpleng panloloko ang nagaganap; may medikal na operasyong isinasagawa sa akin nang walang pahintulot.
Habang pauwi ako lulan ng isang rideshare, nakatanggap ako ng mensahe mula kay Marcus:
“Sofia, maaga matatapos ang meeting ng kapatid ko pero sinabihan niya ako na sunduin ka ulit sa opisina mo mamayang 6:00 PM. Magdala ako ng malamig na tubig para sa ‘yo.”
Nanginig ang aking mga kalamnan sa takot, ngunit napalitan ito ng matinding galit at determinasyon. Alam kong kapag tumanggi ako nang bigla, maghihinala sila at maaaring mas mabilis nilang gawin ang anumang masamang balak nila bago ako makahingi ng tulong.
Kailangan kong harapin ang sitwasyon gamit ang tamang proteksyon. Bago sumapit ang alas-singko ng hapon, dumiretso ako sa tanggapan ng Federal Bureau of Investigation (FBI) field office sa Dallas kasama ang aking legal counsel, bitbit ang audio file, ang medical lab report, at ang corporate trail ni Vanessa Ramos.
Nang suriin ng mga espesyal na ahente ang ebidensya, naging mabilis ang kanilang pagtugon. Ang klinika pala ni Dr. Vanessa Ramos ay kasalukuyan nang nasa ilalim ng lihim na imbestigasyon hinggil sa iligal na clinical trial ng mga hindi aprubadong bio-enhancement at organ-harvesting procedures para sa mayayamang dayuhang kliyente. Ang asawa kong si Julian, na baon pala sa lihim na milyun-milyong dolyar na utang sa negosyo, ay pumayag na gamitin ako bilang experimental subject kapalit ng malaking halaga at pambayad sa kanyang mga atraso.
—Sofia, mayroon tayong sapat na batayan para arestuhin sila, ngunit kailangan natin ng huling huli sa akto (in flagrante delicto) sa loob mismo ng klinika, —wika ng lead investigator.
Tumingin ako sa salamin. Ang dating babaeng tahimik at takot ay handa nang lumaban para sa kanyang buhay at hustisya.
—Gagawin ko, —sagot ko. —Sasama ako sa kanya mamaya.
