PARTE 2
Ang hangin sa reception hall ng five-star hotel ay biglang naging mabigat, halos kasing-lamig ng pinalalamig na mamahaling champagne sa gilid ng buffet table.
“Subukan mo ulit, miss,” matigas na utos ni Adrian sa cashier, pilit na pinapanatili ang pormal na boses kahit nagsisimula nang mamuo ang pawis sa kanyang noo. “Baka nagkamali lang ang terminal ninyo. Platinum tier ang card na ’yan. Imposibleng ma-decline.”
Muling ipinasok ng kahera ang card. Tumunog muli ang makina ng mahabang beep—isang tunog na parang sampal sa buong reception lobby.
Transaction Denied: Account Inactive / Blocked by Cardholder.
“Sir, wala po talaga,” magalang ngunit mariing paliwanag ng cashier, bahagyang itinulak pabalik ang makintab na itim na card. “Naka-tag po rito na cancelled na ang supplementary line ninyo. Ang primary account holder lang po na si Ms. Claire Monteclaro ang may awtoridad na magbukas o magbayad gamit ito.”
Sa pagkakabanggit ng pangalan ko, para bang binuhusan ng nagyeyelong tubig ang buong pamilya Villanueva.
“Claire?” gulat na sambit ni Bianca, nanginginig ang mga kamay habang humahigpit ang kapit sa braso ni Adrian. Ang kanyang maamong mukha na kanina lamang ay nagliliwanag sa yabang ay napalitan ng pamumutla. “Adrian, akala ko ba tapos na kayo? Akala ko ba sa ’yo ang card na ’yan? Bakit pangalan pa rin niya ang nakakabit?”
Nagsimula nang magbulung-bulungan ang mga supplier sa likod nila. Ang punong florist, ang photo-and-video team, ang coordinator, pati na ang manager ng hotel banquet ay nagpalitan ng makahulugang tingin. Apat na milyong piso ang kabuuang balanse para sa gabing iyon—mula sa imported na mga bulaklak, ang customized five-tier cake, ang lechon baka, hanggang sa renta ng grand ballroom na may kasamang magdamag na open bar.
“Anong kalokohan ito?!” singhal ni Rosario, ang nanay ni Adrian, na mabilis na sumingit sa harap ng desk, bitbit ang laylayan ng mamahaling gown na ipinagmalaki niya sa social media. “Bastos ang babaeng ’yan! Kasal ng anak ko pero nanggugulo pa rin siya! Adrian, tawagan mo ang Claire na ’yan ngayon din! Utusan mo siyang ayusin ito! Wala siyang karapatang ipahiya tayo sa harap ng mga bisita!”
“Ma, tumahimik ka muna!” bulyaw ni Adrian, hindi na napigilan ang inis dahil sa matinding kahihiyan.
Lumingon si Adrian sa paligid. Ang ilan sa mga bisitang lumalabas ng ballroom para magpahangin ay nagsisimula nang huminto at mag-usisa. Ang iba ay pasimpleng naglalabas ng cellphone, palihim na kumukuha ng video. Ang kapatid niyang si Patricia, na kanina lang ay masipag mag-live stream para ipagyabang ang marangyang kasal, ay mabilis na ibinaba ang kanyang telepono, namumula sa hiya.
Kinuha ni Adrian ang kanyang sariling telepono at nanginginig ang mga daliring hinanap ang numero ko.
Nang mga sandaling iyon, nakaupo ako sa balkonahe ng aking condo, umiinom ng mainit na tsaa habang pinagmamasdan ang liwanag ng lungsod. Katabi ko sa maliit na bilog na mesa ang aking tablet kung saan nakikita ko ang sunod-sunod na notification mula sa security app ng aking bangko:
Unauthorized attempt: PHP 4,250,000.00 at Grand Imperial Hotel.Status: Declined.
Ilang segundo lang ang lumipas, nag-ring ang telepono ko. Adrian Villanueva Calling.
Hinigop ko muna ang aking tsaa bago pinindot ang sagot at inilagay sa loudspeaker.
“Claire!” bulyaw agad ni Adrian, basag ang boses sa galit at desperasyon. “Ano na naman bang laro ito?! Alam mo bang nasa reception kami ngayon? I-unblock mo ang card! Ngayon din!”
“Magandang gabi rin sa ’yo, Adrian,” kalmado kong tugon, walang bahid ng emosyon. “At maligayang kasal.”
“Huwag mo akong daanin sa ganyan!” sigaw niya, at sa background ay rinig na rinig ko ang pag-iyak ni Bianca at ang pagmumura ng kanyang ina. “Bakit mo pinutol ang card?! Sinadya mo talaga ito, ’no? Gusto mo kaming ipahiya sa lahat ng tao! Gusto mong sirain ang kasal ko dahil hindi mo matanggap na si Bianca ang pinili ko!”
Natawa ako nang marahan—isang maikli at malamig na tawa.
“Adrian, nagpadala ako ng pormal na abiso mula sa bangko at sa abogado ko tatlong buwan na ang nakalilipas nang mapirmahan ang annulment natin. Malinaw na nakasaad doon na puputulin ang lahat ng supplementary cards na nakapangalan sa akin bago matapos ang buwang iyon. Binasa mo ang sulat. Binalewala mo lang.”
“Kailangan ba talagang sa mismong araw ng kasal ko?!”
“Hindi ko kontrolado kung kailan mo gustong magwaldas ng perang hindi mo pinaghirapan,” sagot ko. “Walong taon, Adrian. Walong taon kitang binihisan, pinakain, at binigyan ng karangyaan mula sa kumpanyang ako ang nagtaguyod. Nang umalis ka kasama ang babaeng ’yan, akala mo ba kasama sa iniwan kong pabor ang habambuhay na pagsuporta sa luho ninyo?”
“Ito ang kasal ko, Claire!” halos mapiyok na siya. “Apat na milyon ang kailangang bayaran dito! Kapag hindi ito nabayaran ngayon, tatawag sila ng pulis! Masisira ang pangalan ko! Masisira ang pamilya ko!”
“Kung gayon, gamitin mo ang sarili mong pera,” pormal kong sinabi. “O kaya, ipambayad mo ang yabang mo at ng nanay mo na ipinagsigawan sa internet na walang titipid sa kasal ninyo. Tapos na ang obligasyon ko sa ’yo.”
“Claire, parang awa mo na!” biglang sumingit ang boses ni Bianca sa kabilang linya, humahagulgol. “Claire, huwag mo namang gawin sa amin ito… Kasal namin ito, ang pinakamahalagang araw sa buhay ko… Mahina ang puso ko, baka himatayin ako sa kahihiyan…”
“Bianca,” putol ko sa kanya, matigas ang bawat pantig. “Noong pumasok ka sa pamamahay ko habang nagluluto ako ng hapunan para sa asawa ko, hindi mo naisip ang mararamdaman ko. Sinabi mo pa ngang ayaw ninyong patagalin ang sakit ko. Ngayon, huwag mong hingin sa akin ang awa na kailanman ay hindi ninyo naipamalas.”
“Claire! Huwag mong patayin—!”
Pinindot ko ang pulang buton sa screen.
Pagkatapos, tuluyan kong ibinlock ang numero ni Adrian, ang numero ng nanay niya, at ang numero ng kapatid niya.
Sa kabilang dulo, sa marangyang lobby ng Grand Imperial Hotel, nagdilim ang paningin ni Adrian habang nakatitig sa namatay na tawag. Sa harap niya, lumapit ang Security Head ng hotel kasama ang dalawang unipormadong guwardiya at ang Hotel General Manager, may hawak na pormal na dokumento ng paniningil.
“Sir Villanueva,” malamig na pahayag ng General Manager. “Dahil hindi maiproseso ang inyong bayad at sarado na ang banking hours, hindi namin mapapayagang umalis ang inyong pamilya o ang inyong mga gamit hangga’t hindi nababayaran nang buo ang billing ngayong gabi. Kung hindi po kayo makakapagbayad, mapipilitan kaming idulog ito sa pinakamalapit na presinto para sa kasong estafa.”
Napaupo si Rosario sa marmol na sahig habang sapo ang dibdib, samantalang si Bianca ay walang tigil sa pag-iyak habang kumakalat ang kanyang mamahaling makeup sa mukha. Si Adrian naman ay nanatiling nakatayo—ang puting amerikana ng kanyang kasal ay tila naging kasuotan ng isang taong tuluyang nahubaran ng dangal.
