PARTE 2: ANG NAKATAGONG BILYONARYO AT ANG SUMPA NG LAHI
Halos mawalan ako ng malay sa aking nakita. Sa ilalim ng makapal na silicone prosthetic, pekeng taba, at magaspang na balat na itinapon niya sa sahig, isang ganap na kakaibang lalaki ang tumambad sa salamin. Matangkad, matipuno, may matalas na panga, at mga matang kasing-lalim ng karagatan na nagtataglay ng nakakapasong ganda. Wala ang mga nakakadiring marka, wala ang labis na katabaan. Ang lalaking binansagang halimaw at pinandirihan ng buong alta-sosyedad ay isa palang napakagwapong nilalang na mistulang iginuhit ng perpeksyon.
Napaatras ako, ngunit sa aking pagkataranta ay nasagi ng aking siko ang vase sa gilid ng pinto. Lumikha iyon ng kalabog.
Mabilis pa sa kidlat na lumingon si Rafael. Sa isang iglap lamang ay nasa harap ko na siya. Mahigpit niyang hinawakan ang aking pulso at itinulak ako sa dingding ng banyo. Malamig ang kanyang mga mata, malayo sa mahinahong lalaking pinunasan ko ng pawis kanina lamang sa sala.
“Sino ang nagpadala sa iyo?” malamig at mariin niyang tanong, habang bumabaon ang kanyang tingin sa aking kaluluwa. “Tauhan ka ba ng tiyuhin ko? O binayaran ka ng pamilyang Montenegro para alamin ang lihim ko?”
“W-Wala… Wala akong alam, Rafael!” nanginginig kong sagot habang tumutulo ang luha sa aking mga pisngi. “Ipinagbili lamang ako ng Tita Hilda ko dahil sa utang sa sugal! Akala ko talaga… akala ko totoo ang lahat ng sinasabi nila tungkol sa iyo!”
Tinitigan niya ako nang matagal. Hinanap niya ang anumang bakas ng kasinungalingan sa aking mga mata. Nang maramdaman niyang totoo ang panginginig ng aking kalamnan at ang takot sa aking tinig, marahan niyang binitiwan ang aking kamay at huminga nang malalim.
“Patawarin mo ako, Bella,” mahina niyang wika, sabay dampot ng isang roba upang ibalot sa kanyang katawan. “Sa mundong ginagalawan ko, ang bawat tao sa paligid ko ay may dalang patalim na nakatutok sa aking likod.”
Naupo kami sa gilid ng malaking kama. Doon ay ibinuhos ni Rafael ang katotohanang matagal nang nakalibing sa likod ng marangyang mansyon. Tatlong taon na ang nakararaan, namatay ang kanyang mga magulang sa isang planadong aksidente sa eroplano. Ang utak sa likod nito ay walang iba kundi ang sarili niyang tiyuhin—si Fernando—kasabwat ang dating kasintahan ni Rafael na si Clarissa. Nais nilang kamkamin ang buong imperyo ng langis na iniwan ng kanyang ama.
Nang malaman ni Rafael ang tangkang paglason sa kanya noon, gumawa siya ng hakbang. Nagpanggap siyang nagkasakit nang malubha dulot ng lason, lumobo ang katawan, nasira ang balat, at naging isang inutil sa paningin ng publiko. Gumamit siya ng mga pinasadyang prosthetics at pampataba na ginawa ng pinagkakatiwalaang espesyalista mula sa Europa. Sa loob ng tatlong taon, tiniis niya ang pangungutya, tawanan, at pandidiri ng buong bansa upang patulugin ang loob ng kanyang mga kalaban habang lihim na nangangalap ng ebidensya laban sa mga ito.
“Kailangan kong mag-asawa dahil iyon ang nakasaad sa testamento ng aking ama upang ganap kong makuha ang buong kontrol sa kumpanya bago sumapit ang aking ika-tatlumpung kaarawan,” paliwanag ni Rafael habang nakatitig sa akin. “Pinili ko ang pamilya ninyo dahil alam kong gipit ang tiyahin mo. Inaasahan kong tatakbuhan mo ako, mandidiri ka, o kaya’y hihingi ka agad ng diborsyo kapalit ng pera tulad ng ginagawa ng iba. Ngunit kanina… nang punasan mo ang aking mukha at sabihing tao rin akong nasasaktan… doon ako natigilan.”
Hinawakan ni Rafael ang aking mga kamay. Mainit ang kanyang palad, taliwas sa lamig ng kanyang boses kanina. “Ngayong alam mo na ang totoo, nanganganib ang buhay mo kapag nalaman nina Fernando. May dalawa kang pagpipilian, Bella. Bibigyan kita ng limampung milyong piso ngayon din at ipadadala kita sa ibang bansa upang mamuhay nang payapa… O manatili ka sa tabi ko bilang tunay kong asawa at tulungan akong tapusin ang laban na ito.”
Tiningnan ko ang lalaking nasa harap ko. Sa kabila ng kayamanan at matipunong anyo, nakita ko pa rin ang sugatang batang nag-iisa sa gitna ng mga lobo. Naalala ko ang pagtrato sa akin ng Tita Hilda ko—itinuring akong gamit na ipinambayad sa utang nang walang pakundangan. Pareho kaming naging biktima ng kasakiman ng sarili naming kadugo.
“Hindi ako aalis, Rafael,” matatag kong sagot. “Ipinangako ko sa harap ng altar na sasamahan kita sa hirap at ginhawa. Kung kailangan nating magpanggap sa harap nila, sasamahan kita hanggang sa mabawi mo ang lahat.”
Isang banayad na ngiti ang sumilip sa mga labi ni Rafael—isang ngiti na nagpabilis sa tibok ng aking dibdib. “Salamat, Bella. Ngunit maghanda ka, dahil bukas ay darating dito ang tiyuhin ko kasama si Clarissa upang subukan tayong sirain.”
Kinabukasan, muling isinuot ni Rafael ang kanyang makapal na balat at pekeng taba. Tulad ng inaasahan, dumating si Fernando kasama si Clarissa. Mayabang na pumasok si Clarissa sa sala, nakataas ang kilay habang nakatingin sa akin mula ulo hanggang paa.
“Tingnan mo nga naman,” panunuya ni Clarissa habang nakapamaywang. “Isang pulubing binili sa kalsada para maging tagapag-alaga ng isang baboy! Sabihin mo sa akin, Bella, hindi ka ba nasusuka kapag katabi mo si Rafael sa kama? O baka naman nagtitiis ka lang dahil sa bawat ligo mo sa kanya ay may bayad kang milyon?”
Hindi nakakibo si Rafael habang nakayuko, nagpapanggap na walang lakas at mahina. Nakita ko ang panginginig ng kanyang mga kamay sa galit ngunit kailangan niyang pigilan.
Hindi ko pinalampas ang pagkakataon. Lumapit ako kay Clarissa at buong lakas kong isinampal ang aking palad sa kanyang pisngi!
PLAK!
Umagong ang tunog ng sampal sa buong mansyon. Napahawak si Clarissa sa kanyang namumulang mukha, nanlalaki ang mga mata sa hindi makapaniwalang titig.
“Huwag mong pagsasalitaan nang ganyan ang asawa ko sa loob ng sarili naming pamamahay!” mariin kong sigaw na nagpatahimik maging kay Fernando. “Maaaring tingin mo sa kanya ay mas mababa sa iyo dahil sa panlabas niyang anyo, pero mas mabaho pa sa nabubulok na basura ang ugali mong itinago sa makakapal mong alahas at kolorete! Lumayas kayo sa pamamahay na ito bago ko ipatawag ang mga gwardya!”
Matalim na tumingin si Fernando sa akin bago hinila palabas ang umiiyak na si Clarissa. Nang sumara ang pinto, marahang lumingon si Rafael sa akin. Sa ilalim ng kanyang pekeng maskara, may luhang kumawala sa kanyang mga mata—sa unang pagkakataon sa loob ng maraming taon, may isang taong tumindig upang ipagtanggol siya.
Ngunit hindi pa doon nagtatapos ang panganib. Dahil bago umalis si Fernando, narinig ko ang pabulong nitong banta sa telepono: sisiguraduhin nilang hindi na aabutin ng kinabukasan si Rafael upang tuluyang mapunta sa kanila ang buong mana.
