Tumingin si Marco sa ina, ngumiti nang buong-puso, at ipinagpatuloy ang kanyang sinabi:
“Ma, simula ngayon, hindi mo na kailangang mag-isang magbilang ng oras sa malamig na lobby o magbabad sa sikat ng araw sa labas. Ibinibigay ko sa iyo ang karapatang magpahinga, maglakbay kung saan mo gusto, at tamasahin ang mga bunga ng iyong sakripisyo.”
Napaluha nang husto si Nanay Lita. Hindi na niya napigilan ang pag-iyak ng galak. Niyakap niya nang mahigpit ang anak sa harap ng mga nagpaparangalang bilyonaryong investors na ngayo’y sabay-sabay nang tumayo at pumalakpak. Bumalot ang mainit na palakpakan sa buong boardroom, isang pagkilala hindi lamang sa tagumpay ng CEO kundi sa dakilang pagmamahal at sakripisyo ng isang ina.
Kahit nag-alinlangan pa si Lita sa simula at natakot na maging pabigat o mantsa sa pangalan ng anak, napatunayan niyang ang tunay na tagumpay ay hindi nasusukat sa ranggo o sa mga mamahaling kasuotan, kundi sa dangal ng marangal na pagtatrabaho at sa walang kapantay na pagmamahalan ng mag-ina.
Mula sa araw na iyon, si Nanay Lita ay hindi na nagtago kailanman. Suot man ang uniporme ng pagiging ina o ang pinakamagandang ngiti sa kanyang mga labi, lumakad siya nang may taas-noo—hindi na bilang isang hamak na gwardya na nagtatago sa likod ng haligi, kundi bilang pinakamahalagang reyna ng buhay ng isang matagumpay na CEO.