KUMINANG ang loob ng kahon hindi sa ginto o mamahaling gadgets, kundi sa libu-libong piraso ng lumang barya, mga sirang piyesa ng makina, at mga balot ng kendi na maayos na nakasalansan sa mga lumang lumang diyaryo.
Napalunok si Officer Gardo. Hawak pa rin niya ang cutter, nakatingin nang diretso sa laman ng kahon habang unti-unting nawalan ng kulay ang mukha. Ilang pasahero ang lumapit para makiusisa, at ang ilan ay nakatutok na ang camera ng cellphone.
“Ano ‘to?” nanginginig ang boses na tanong ni Gardo, nawala ang yabang sa kaniyang mukha. “Tapon ‘to ah! Bakit mo binuhat galing Japan ang mga basurang ‘to?”
Mariing tinitigan ni Carlo si Gardo bago sumagot sa mababa ngunit madiing boses.
“Hindi po ‘yan basura, Sir. ‘Yan ang mga nasirang pyesa ng makina at mga lumang prototype na pinag-aralan ko sa loob ng tatlong taon bilang industrial design technician sa Osaka,” paliwanag ni Carlo. “Diyan ko binuo ang disenyo ng makina na nagpabago sa sistema ng pabrika namin doon. Gusto ko sanang dalhin sa DOST pagkauwi ko para subukang itayo rito sa Pilipinas. Para sana sa mga kababayan nating walang trabaho.”
Natahimik ang buong paligid. Ang mga taong kanina ay nag-aabang ng eskandalo ay napatingin kay Carlo na may paghanga, sabay baling ng nagdidilim na tingin kay Gardo. Isang matandang babae sa likuran ang bumulong, “Kuwarta sa kanya ang tingin mo, pero pangarap ng Pilipino pala ang sinisira mo.”
Namutlang lalo si Gardo. Ramdam niya ang libu-libong mata ng mga pasahero at ang bigat ng sitwasyon. Nakatingin na rin ang supervisor ng Customs na naglalakad palapit mula sa opisina dahil sa ingay.
“S-Sige, Sir Carlo,” utal-utal na sabi ni Gardo habang pilit na pinagdidikit ang mga kamay, nawawalan na ng hininga sa kaba. “W-Wala naman tayong problema rito. M-Maaari na kayong dumaan. Welcome home…”
Hindi na pinansin ni Carlo ang opisyal. Kinuha niya ang cutter mula sa nanginginig na kamay ni Gardo, maayos na isinara ang kahon, at muling binalot ng packing tape. Matapos ay hinatak niya ang kaniyang trolley palampas sa checkpoint habang ang mga tao ay pumapalakpak kay Gardo na ngayon ay nakatayo na parang estatwa sa gitna ng kahihiyan.