Nanginginig ang mga kamay ko habang minamaneho ko ang kotse papunta sa law firm sa Ortigas. Ang amoy ng pabango ni Vanessa sa seatbelt ay tila lason na sumasakal sa akin. Pagpasok ko sa boardroom, hindi man lang nag-abalang tumayo ang abogado kong si Atty. Morales. Sa halip, ibinagsak niya sa salaming mesa ang isang makapal na brown folder.
Part 2
“Hindi lang simpleng child custody o divorce sa abroad ang hinahanda ng asawa mo, Carter,” bungad ni Morales nang walang pambungad na bati. “Tiningnan niya ang pondo ng kumpanya mo.”
Napaatras ako. “Ano ang ibig mong sabihin?”
“Ang pinambayad mo sa condo ni Vanessa sa Taguig, ang binigay mong Porsche noong kaarawan niya, at ang luxury trips ninyo—hindi galing sa personal account mo. Ginamit mo ang operational funds at dummy accounts ng investment firm na hawak ninyong mag-asawa.” Nanlamig ang buong katawan ko habang binubuklat ni Morales ang mga papeles. “Nakalimutan mo yatang si Claire ang Chief Financial Officer bago siya nag-maternity leave. Bawat sentimong inilihis mo para kay Vanessa, may digital paper trail. Qualified theft at estafa ang kahaharapin mo.”
Bago pa ako makasagot, tumunog ang cellphone ko. Si Vanessa.
Sinagot ko ito nang may halong galit. “Vanessa, hindi ngayon ang—”
“Carter, may mga pulis sa lobby ng condo ko!” hysterikal niyang sigaw. “Kinukuha nila ang mga gamit ko! May freeze order ang mga accounts ko! Anong ginawa mo?!”
Pinatayan ko siya ng tawag. Hindi na si Vanessa ang mahalaga. Si Noah. Ang kaisa-isang anak ko.
Nang gabing iyon, lumipad ako papuntang Cebu City kung saan may ancestral home ang pamilya ni Claire. Basag ang ego ko, pagod, at desperado. Alas-diyes na ng gabi nang marating ko ang lumang gate ng mga San Jose. Nang magbukas ang pinto, hindi galit ang sumalubong sa akin kundi ang malamig at kalkuladong titig ng asawa ko. Hawak niya si Noah, mahimbing na natutulog at nakabalot sa asul nitong kumot.
“Claire, pakiusap,” lumuhod ako sa mismong balkonahe nila, umaagos ang luha. “Patawarin mo ako. Nagkamali ako. Huwag mong ilayo sa akin ang anak ko. Ayusin natin ‘to.”
Tinitigan ako ni Claire mula ulo hanggang paa nang walang bahid ng awa.
“Nang magka-sepsis si Noah noong dalawang buwan pa lang siya, Carter, nasaan ka?” mahinahon pero bumuwal ang bawat salita niya. “Tumatawag ako nang tatlumpung beses habang nag-aagaw-buhay ang anak mo sa ICU. Sinabi mong nasa emergency board meeting ka sa Palawan. Pero nandoon ka sa Amanpulo, nagpapakasasa kasama ang babae mo.”
Wala akong naisagot. Napatungo ako sa simento.
“Hindi kita pinabagsak, Carter,” bulong ni Claire. “Inilagay ko lang ang salamin sa harap mo. At ngayong gabi, tapos na ang palabas mo.”
