BAHAGI 2
Nanginginig ang mga kamay ko habang inilalapag ang tasa ng kape sa marmol na counter. Tumingin si Ricardo sa akin mula sa hapag-kainan, sumusubo ng mainit na pan de sal habang binabasa ang tablet niya. Sa labas, mukha siyang ulirang asawa. Sa loob, isa siyang mamamatay-tao na naghihintay lang ng tamang tiyempo.
—Laura, mukhang pagod ka, —sabi niya, malambing ang boses ngunit may talim ang mga mata. —Uminom ka muna ng pampakalma. May iniwan akong bitamina sa tabi ng lababo.
Hindi ako sumagot. Alam kong kapag ininom ko iyon, hindi na ako magigising.
Bandang alas-nuwebe ng umaga, nagpaalam si Ricardo papuntang opisina. Nang marinig ko ang pag-andar ng kotse niya palabas ng Forbes Park, agad kong tinawagan si Nicolas.
—Nico, nasaan ka?
—Nasa isang café ako malapit sa DLSU, Ma, —mabilis at pigil ang boses niya. —Na-hack ko ang cloud storage ni Papa. Ma, hindi lang basta pera ang habol niya. May nakita akong PDF file ng binago niyang addendum sa policy. Kailangan mong buksan ang vault sa study room niya bago siya bumalik.
Mabilis akong umakyat sa study room ni Ricardo. Sa likod ng isang painting ng Mayon Volcano nakatago ang digital safe. Ginamit ko ang petsa ng anibersaryo namin—hindi gumana. Ginamit ko ang kaarawan ni Nicolas—mali. Hanggang sa sinubukan ko ang petsa ng pagkamatay ng sarili kong ama.
Click.
Bumukas ang vault. Sa loob, naroon ang nakatiklop na papel na dinala niya kaninang madaling-araw, kasama ang vial ng potassium chloride—ang lason na hindi madaling makita sa autopsy kapag iniksyon sa ugat.
Binuklat ko ang papel. Hindi lang pala ito simpleng life insurance policy. Isa itong Irrevocable Trust Agreement kalakip ang ₱24 Milyon.
Nanlamig ang buong katawan ko nang basahin ko ang pangalan ng Primary Beneficiary.
Hindi si Ricardo.
Ang nakasulat: “Valeria Gomez-Montenegro.”
Napatakip ako sa aking bibig. Si Valeria ang aking nakababatang kapatid sa ama—ang babaeng pinag-aral ko, itinuring kong sariling anak, at pinagkatiwalaan ko sa pamamahala ng aming family real estate firm.
Sa ilalim ng pangalan ni Valeria, may nakalakip na medical record. Isang paternity test na may petsang tatlong taon na ang nakararaan.
Si Ricardo at si Valeria ay may dalawang taong gulang na anak na lalaki na nakatago sa isang subdivision sa Nuvali.
Hindi lang ako papatayin ng asawa ko para sa pera. Papatayin nila ako para buuin ang sarili nilang pamilya gamit ang mansion at lahat ng minana ko sa aking ama—at gagawin itong legal gamit ang aking sariling dugo.
Bago ko pa maibalik ang papel, narinig ko ang mahinang tunog ng security alarm sa ibaba.
May nag-disable ng perimeter sensors.
Mula sa bintana ng study room, nakita ko ang itim na SUV ni Ricardo na muling nakaparada sa driveway. At sa passenger seat, bumaba ang kapatid kong si Valeria, may bitbit na medikal na bag.
Bumalik sila para tapusin ang sinimulan nila.
