PART 2
Nang gabi ring iyon, halos hindi marinig ang sariling hininga sa loob ng aking kotse. Tahimik ang aking ina sa passenger seat, mahigpit na nakakapit sa kanyang mamahaling handbag habang nakatingin sa labas ng bintana. Ang tagumpay ng ikaapat kong branch na ipinagdiwang namin kanina ay biglang naging walang kwenta.
Pagkapasok na pagkapasok namin sa bahay ko sa Taguig, hindi ko na hinubad ang aking blazer. Hinarap ko siya sa gitna ng sala.
—Ma, anong ibig sabihin ni Maya?
Umiwas siya ng tingin.
—Gabriel, pagod na ako. Huwag mong pansinin ang babaeng iyon. Alam mo namang noon pa man ay gusto lang niyang sirain ang buhay mo—
—Huwag mo akong daanin sa ganyan! —napataas ang boses ko, bagay na hindi ko kailanman ginawa sa kanya. —Pitong taong gulang ang bata. Parehong-pareho kami ng mukha, Ma! Anong natanggap mo mula kay Maya walong taon na ang nakalipas?!
Nanginig ang mga labi ng nanay ko. Unti-unting lumitaw ang galit at takot sa kanyang mukha.
—Ginawa ko lang kung ano ang pinakamabuti para sa’yo! —sigaw niya pabalik, habang nangingilid ang luha. —Nagsisimula ka pa lang noon! Lugmok ka sa utang, walang kasiguraduhan ang negosyo mo! Kung nalaman mong buntis siya, ano sa tingin mo ang mangyayari? Babalik ka sa kanya! Magtitiis ka sa hirap!
Nanlamig ang buong katawan ko. Parang binuhusan ako ng yelong tubig.
—May iniwan siyang sulat… —patuloy ng nanay ko, halos pabulong na may halong pait. —Kasama ang ultrasound scan dalawang linggo matapos mong pirmahan ang papeles ng annulment. Pumunta siya rito. Umiiyak. Sinabi niyang kailangan ka niya. Pero tinapon ko ang sulat. Binigyan ko siya ng ₱50,000 at sinabi kong umalis na siya at huwag nang guguluhin ang anak ko kailanman.
Napasandal ako sa pader. Ang taong itinuring kong gabay, ang sarili kong ina, ay ang mismong pader na humarang sa akin para maging isang ama.
Hindi na ako nagsalita pa. Kinuha ko ang susi ng kotse at lumabas.
Buong magdamag, binagtas ko ang mga eskinita sa paligid ng Makati kung saan ko sila nakita. Halos magmakaawa ako sa mga tindero at security guards hanggang sa may isang tricycle driver na nagturo sa akin ng isang lumang paupahan malapit sa riles sa boundary ng Pasay.
Umaga na nang marating ko ang maliit na silid sa dulo ng isang makipot na pasilyo. Kumatok ako nang marahan.
Nang bumukas ang pinto, sumalubong sa akin si Maya. Pula ang kanyang mga mata, tanda ng magdamag na pag-iyak. Nakita ko si Lucas sa likuran niya, nakaupo sa isang banig habang inaayos ang kanyang sira-sirang sapatos bago pumasok sa eskuwela.
—Gabriel… paano mo kami nahanap? —mahinang tanong ni Maya.
Tumingin ako sa kanya, punong-puno ng hiya at pait ang aking puso.
—Alam ko na ang lahat, Maya. Sinabi na ni Mama.
Bumagsak ang balikat ni Maya. Parang naubos ang huling lakas na pilit niyang pinanghahawakan sa loob ng walong taon.
—Bakit ka pa naririto? —tanong niya, nanginginig ang boses. —Para patunayan sa akin na mayaman ka na? Na kaya mong bilhin ang buhay namin? Walong taon, Gabriel. Walong taon kong itinaguyod si Lucas nang mag-isa habang ang pamilya mo ay itinaboy ako na parang maruming basahan.
—Hindi ako nandito para bilhin kayo, —pumatak ang luha sa aking mga pisngi. Lumuhod ako sa mismong harapan ng pinto ng kanyang silid, walang pakialam kung marumi ang sahig. —Nandito ako para humingi ng tawad. At para kunin ang responsibilidad na matagal nang ipinagkait sa akin… at sa anak ko.
