BAHAGI 2 (PART 2): ANG PAGWASAK SA MGA DE LEON
Nanginginig ang mga kamay ni Teresa habang nakatingin sa lalaking matikas na nakatayo sa tapat ng pintuan. Ang tasa ng mamahaling tsaa na hawak niya ay tumagilid, tumulo ang mainit na likido sa marmol nilang sahig, ngunit hindi man lang niya iyon napansin.
Sa likod ni Gabriel Villanueva ay may apat na matitipunong lalaking naka-barong at dalawang lisesyadong paramedic na may dalang stretcher. Walang emosyon ang mukha ni Gabriel, ngunit ang lamig sa kanyang mga mata ay sapat na upang magpatahimik sa buong kabahayan.
“G-Gabriel Villanueva?” nauutal na sambit ni Teresa, pilit binabawi ang kanyang boses mula sa matinding gulat. Kilala ng bawat negosyante sa bansa ang pamilya Villanueva—ang nagmamay-ari ng pinakamalaking kumpanya sa real estate at maritime logistics sa Timog-Silangang Asya. “Anong… anong maipaglilingkod ng pamilya De Leon sa inyo, Ginoong Villanueva? Kung tungkol ito sa aming commercial lease proposal—”
Hindi siya pinatapos ni Gabriel. Nilagpasan lamang siya nito na para bang isa siyang hangin.
“Nasaan ang kapatid ko?” mababa ngunit dumadagundong na tanong ni Gabriel.
Bumaba sa marangyang hagdan si Adrian, kasunod si Clarisse na nakakapit pa rin sa braso nito na animo’y isang takot na bata. Nakakunot ang noo ni Adrian, suot ang kanyang karaniwang aroganteng ngiti.
“Mr. Villanueva! Isang karangalan na bisitahin niyo ang aming tahanan,” magalang ngunit may pagyayabang na bati ni Adrian. “Kung narito kayo para sa negosyo, maaari tayong mag-usap sa aking study room—”
“Itanong mo sa sarili mo kung bakit may ambulansya sa labas ng bahay mo, Adrian,” putol ni Gabriel, hindi man lang tinanggap ang nakalahad na kamay ng asawa ko.
Sa sandaling iyon, dahan-dahan akong lumabas mula sa guest room sa ibaba. Hawak ko ang aking kaliwang balikat na namamagang maigi at kulay ube na. Ang bawat hakbang ko ay may kalakip na kirot, ngunit pinilit kong maglakad nang tuwid.
“Kuya,” mahinang tawag ko.
Nang marinig iyon ni Gabriel, biglang nagbago ang kanyang mukha mula sa pagiging bato tungo sa matinding sakit at galit. Agad siyang humakbang papalapit sa akin, maingat na inalalayan ang aking kanang bahagi, at sumenyas sa mga paramedic.
“Mara… anong ginawa nila sa’yo?” bulong ni Gabriel habang sinusuri ang aking balikat at ang mga gasgas sa aking binti mula sa paggulong sa labing-isang baitang ng hagdan.
Nalaglag ang panga ni Adrian. Nanlaki ang mga mata ni Teresa at napahawak sa kanyang dibdib. Si Clarisse naman ay biglang napaatras, unti-unting napagtanto ang bigat ng narinig.
“K-Kapatid?!” sigaw ni Teresa, halos mawalan ng malay. “Ang hampas-lupang tagapamahala ng paupahan namin… kapatid ng isang Villanueva?!”
Tatlong taon ang nakalipas nang piliin kong talikuran pansamantala ang karangyaan ng aming pamilya upang pakasalan si Adrian nang walang anumang hinihinging kapalit. Ayaw kong magduda si Adrian na pera lamang ang habol ko sa kanya, kaya’t pumayag akong magpakumbaba at magsilbi nang buong puso. Hindi kailanman nagtanong ang pamilya De Leon sa pinagmulan ko dahil mas pinili nilang ituring akong isang taong walang kwenta.
“Kapatid?” maputlang tanong ni Adrian, lumalapit sa akin. “Mara… nagbibiro ka ba? Bakit hindi mo sinabi sa akin?!”
Tumingin ako nang diretso sa mga mata ni Adrian. Walang luha. Walang pagsusumamo. Purong pagkamuhi na lamang ang natira sa puso ko.
“Bakit, Adrian? Kung alam mo bang tagapagmana ako ng Villanueva Pacific, hindi mo ba ako itutulak sa hagdan para lang sa babaeng iyan?” sabay tingin ko kay Clarisse, na ngayon ay nanginginig na sa takot. “Tinanggap ko ang lahat ng pang-aalipusta niyo. Ako ang nag-ayos ng mga paluging ari-arian ninyo. Ako ang nag-alaga sa nanay mo noong inatake sa puso. Pero para sa iyo, ang halaga ko lang ay tatlong daang libong piso.”
Kinuha ko ang aking cellphone gamit ang nanginginig na kanang kamay. Sa harap nilang lahat, pinindot ko ang screen at ipinakita ang resibo ng pagbabalik ng pera.
“Ayan ang tatlong daang libo mo, Adrian. Ibalik mo sa akin ang buto ng balikat ko na nabali dahil sa kahayupan mo!”
Humarap si Gabriel sa kanyang punong abogado na tahimik na nakatayo sa may pinto, si Atty. Ramon Santos.
“Ramon,” utos ni Gabriel nang may buong lamig. “Una, i-freeze ang lahat ng credit lines ng De Leon Holdings kung saan nakatali ang pondo ng Villanueva Trust. Pangalawa, bawiin ang commercial lease contracts ng labing-anim na gusaling pinapaupahan nila na nakapangalan sa holding company ni Mara. At pangatlo… maghain ka ng kasong Frustrated Homicide at paglabag sa Republic Act 9262 laban kay Adrian De Leon.”
Nanginig ang tuhod ni Adrian at tuluyang bumagsak sa sahig. “H-Homicide?! Gabriel… Mr. Villanueva! Asawa ko siya! Away mag-asawa lang ito! Hindi ko sinasadya, aksidente lang ang nangyari dahil nagkasagutan kami ni Clarisse!”
“Aksidente?” lumapit si Gabriel kay Adrian at idiniin ang dulo ng kanyang mamahaling sapatos sa marmol, ilang pulgada lamang mula sa mukha nito. “Labing-isang baitang, De Leon. Labing-isang baitang mong itinulak ang kaisa-isang tagapagmana ng pamilya ko habang yakap mo ang kerida mo. Kung aksidente man iyon, sinisigurado ko sa’yo na hindi magiging aksidente ang pagbagsak ng buong angkan ninyo sa kulungan at sa kahirapan.”
“Pakiusap, Ginoong Villanueva!” lumuhod si Teresa sa harapan ko, umiiyak at nagmamakaawa. “Mara… anak! Biyenan mo ako! Pamilya tayo! Alam mong may sakit ako sa puso, hindi ko kakayanin kung mawawala ang lahat sa amin!”
Tiningnan ko lamang siya habang inaalalayan ako ng mga paramedic patungo sa stretcher.
“Kanina lang, Donya Teresa, sinabi mo sa akin na normal lang ang tulakan kapag mainit ang ulo,” malamig kong sabi. “Ngayon, tingnan natin kung gaano kainit ang ulo ng piskalya kapag hinarap ninyo ang batas.”
Nang isakay ako sa ambulansya, narinig ko pa ang malakas na pagtatalo sa loob ng bahay—si Teresa na sinisisi si Clarisse, si Clarisse na umiiyak habang pilit kumakalas kay Adrian, at si Adrian na sumisigaw sa kawalan ng pag-asa.
Ngunit wala na akong pakialam. Ang mahinang Mara na nagmakaawa para sa pag-ibig ay naiwan na sa paanan ng hagdang iyon.
