BAHAGI 2 (Part 2): ANG PATIBONG AT ANG PANGANIB
Nanginginig ang mga kamay ni Grace nang pinihit niya ang lock ng mabigat na pinto ng suite. Lumingon siya sa akin na nanlalaki ang mga mata, tila hindi makapaniwala na ang bilyonaryong itinuring ng buong lungsod na gulay ay nakatitig sa kaniya nang may matalas at nag-aapoy na paningin.
“Mr. Moretti…” halos pabulong niyang wika, ang kaniyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa.
“Tubig,” paos kong sabi. Ang lalamunan ko ay parang tuyong disyerto matapos ang limang araw na pagtitiis at pagkunwaring tulog.
Mabilis siyang lumapit, kumuha ng baso mula sa bedside table, at dahan-dahang inalalayan ang aking ulo upang makainom. Bawat paglagok ay may kasamang matinding kirot mula sa aking mga bali sa tadyang, ngunit ang galit sa aking dibdib ay mas matindi pa kaysa sa anumang pisikal na sakit.
“Makinig kang mabuti, Grace,” sabi ko habang humihinga nang malalim. “Kung gusto nating mabuhay pareho, kailangan mong gawin ang lahat ng sasabihin ko. Walang makakaalam na nagising ako. Walang doktor, walang nars, at lalong-lalo na si Veronica o si Anthony.”
Tumango siya, bakas sa mukha ang takot ngunit naroon din ang determinasyon. “Ano pong kailangan kong gawin? Si Miss Hale… may narinig akong usapan nila ng pinsan ninyo kagabi sa penthouse. Akala nila wala ako roon dahil naglilinis ako sa library. May binanggit silang gamot na ihahalo sa IV line mo bukas ng gabi bago mag-Biyernes. Parang atake sa puso ang lalabas.”
Isang malamig na ngiti ang sumilay sa aking mga labi. Si Anthony at si Veronica. Ang dalawang taong pinakamalapit sa akin, nagsabwatan upang agawin ang imperyong binuo ko gamit ang sarili kong dugo at pawis. Si Nico, ang tapat kong drayber na may tatlong anak, ay namatay dahil sa kasakiman nila.
“Kunin mo ang pribadong telepono sa ilalim ng lining ng jacket ko sa cabinet,” utos ko.
Mabilis na kumilos si Grace. Nang makuha ang lumang satellite phone na hindi matutunton ninuman, iniabot niya ito sa akin. Agad kong pinindot ang numerong saulado ko lamang: si Marcus Cole, ang dati kong commander sa military bago ako pumasok sa corporate empire, at ang nag-iisang taong hindi kailanman mabibili ng pera.
Nang sumagot si Marcus, dalawang salita lamang ang binitiwan ko: “Buhay ako. Falcon Protocol.”
Natahimik ang kabilang linya nang dalawang segundo bago narinig ang malalim na buntong-hininga ni Marcus. “Saan tayo magsisimula, Boss?”
“Kailangan ko ng dalawang tauhan mo na magpapanggap na security personnel sa hospital floor na ito mamayang gabi. At kailangan kong palitan ang mga nars na naka-assign sa suite ko bago sumapit ang alas-diyes. Walang gagalaw nang hayagan hangga’t hindi sumasapit ang Biyernes ng umaga.”
Ibinaba ko ang tawag at muling tumingin kay Grace. “Grace, bakit mo ito ginagawa? Pwede kang magbulag-bulagan, kumuha ng suweldo mo, at manahimik. Kapag nalaman nilang tinutulungan mo ako, hindi ka na masisikatan ng araw.”
Huminga siya nang malalim, ang kaniyang mga mata ay napuno ng luha ngunit nanatiling matatag. “Noong na-stroke ang nanay ko tatlong buwan na ang nakalilipas, wala kaming pambayad sa ICU. Hindi mo ako kilala noon, Mr. Moretti, pero nalaman mo sa HR ang sitwasyon ko. Binayaran mo ang buong bill nang walang hinihinging kapalit. Hindi ako mabuting tao kung hahayaan kong patayin ka ng mga ahas na iyan.”
Tumango ako nang bahagya. Sa mundong puno ng pagkukunwari, ang isang simpleng tagalinis ang naging kaisa-isang tapat na kalasag ko.
Mabilis na lumipas ang oras. Nang sumapit ang Huwebes ng gabi, ang tensiyon sa silid ay halos humiwa sa hangin. Sa pamamagitan ng tulong ni Marcus, napalitan ang liquid medication na nasa tray ng mga pampatulog at pekeng pampatigil ng puso. Alam naming darating ang mamamatay-tao.
Eksaktong alas-onse y medya ng gabi, narinig ko ang mahinang pagbukas ng pinto. Agad kong ipinikit ang aking mga mata, pinabagal ang aking paghinga, at hinayaang maging pantay ang tunog ng heart monitor.
Isang pamilyar na amoy ng mamahaling pabango ang pumasok sa hangin—ang paboritong pabango ni Veronica, ngunit may kasama siyang iba. Narinig ko ang mabibigat na yabag ng mamahaling sapatos na gawa sa balat ng buwaya. Si Anthony.
“Sigurado ka bang walang makakapasok dito?” pabulong na tanong ni Anthony.
“Nasa baba ang mga bantay at nilagyan ko ng pampatulog ang kape ng head nurse,” sagot ni Veronica, ang boses ay malamig at walang bahid ng pag-aalinlangan. “Madaliin mo na. Kapag tumigil ang puso niyan, tatawagin ko agad ang private doctor na binayaran natin para ideklara ang cardiac arrest dahil sa kumplikasyon ng aksidente.”
“Paalam, pinsan,” narinig kong bulong ni Anthony habang lumalapit sa aking IV line. Naramdaman ko ang paggalang ng plastic tube habang itinutusok niya ang karayom ng syringe na may dalang lason.
Hindi ako gumalaw. Alam kong ang gamot na itinuturok niya ay isa lamang saline solution na pinalitan ng mga tauhan ni Marcus kalahating oras bago sila dumating.
Nang maubos ang laman ng hiringgilya, tiningnan nila ang monitor. Sa utos ni Marcus, pinabagal ng aming hacker ang sensor ng monitor upang magmukhang humihina ang pulso ko.
Beep… beep… beeep… beeeeeep.
Ang tunog ng flatline ay umalingawngaw sa tahimik na silid.
Narinig ko ang mahinang halakhak ni Anthony. “Sa wakas. Ang Moretti Enterprises ay akin na.”
“At ang limampung porsyento ng trust funds ay mapupunta sa akin ayon sa kasulatan,” dugtong ni Veronica, may bahid ng tagumpay sa kaniyang tinig. “Tawagan mo na ang media. Sabihin mong pumanaw na ang dakilang Dominic Moretti bago mag-Biyernes, gaya ng ipinangako ko.”
Lumabas sila ng silid nang may ngiti sa kanilang mga labi, kampanteng naitawid nila ang pinakamalaking krimen sa kasaysayan ng pamilya Moretti.
Nang sumara ang pinto, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata sa dilim.
“Biyernes na,” bulong ko sa aking sarili. “At ngayon magsisimula ang bangungot ninyo.”
