BAHAGI 2: ANG PAGTATAGPO AT ANG LIHIM NA NABUNYAG
Nanginig ang mga kamay ni Lucas habang hawak pa rin ang dulo ng tropeo at sertipiko na dapat sana’y iaabot niya kay Mason. Ang buong auditorium ay napuno ng bulungan dahil sa biglaang pananahimik sa entablado. Ang principal na nakatayo sa tabi ay nagtatakang lumapit, bahagyang tinapik ang balikat ni Lucas, at bumulong, “Mister Albright, maayos lang po ba kayo?”
Parang nagising mula sa masamang panaginip si Lucas. Pilit niyang ibinalik ang pormal na postura, mabilis na inabot ang gantimpala kay Mason, at pinilit ang isang tipid ngunit nanginginig na ngiti. “Magaling, iho. Binabati kita,” halos pabulong niyang sabi.
“Salamat po, Sir!” magalang at masiglang tugon ni Mason bago tumalikod upang kumaway sa audience, partikular sa puwesto kung saan ako nakaupo.
Hindi na ako nakahinga nang maayos. Ang mga mata ni Lucas ay hindi naalis sa akin. Ang dating malamig at walang pakialam na mga titig na huli kong nakita halos sampung taon na ang nakalipas ay napalitan ng labis na pagkabigla, panginginig, at matinding pagkalito. Mabilis kong inayos ang aking bag. Nang matapos ang seremonya at magsimulang magtayuan ang mga tao, agad kong hinawakan ang kamay ni Mason.
“Nay, nakita mo ba ‘yon? Ang laki ng trophy ko!” masayang sabi ng anak ko habang naglalakad kami palabas ng bulwagan.
“Oo, anak. Sobrang proud ako sa ‘yo,” pilit kong pinatatag ang aking boses, ngunit ang totoo ay nagmamadali akong makarating sa parking lot. Gusto kong makalayo bago pa kami maabutan ni Lucas.
Ngunit bago pa kami makalabas sa glass doors ng academy, isang matangkad na lalaking naka-suit—ang personal bodyguard ni Lucas—ang humarang sa aming daraanan. “Ginang Miller, nais po kayong makausap ni Mister Albright sa private conference room.”
“Wala kaming dapat pag-usapan. Pakiusap, paraanin mo kami,” matigas kong sagot habang itinatago si Mason sa aking likuran.
“Nora.”
Ang boses na iyon ay tumagos sa aking kalamnan. Dumating si Lucas, humahangos at gusot ang mamahaling kurbata. Halatang tumakbo siya mula sa backstage. Tinitigan niya si Mason, saka ibinaling ang tingin sa akin. May mga luhang namumuo sa kanyang mga mata—isang bagay na hindi ko kailanman nasaksihan noong mag-asawa pa kami.
“Nora, mag-usap tayo. Kahit limang minuto lang,” pagsusumamo niya.
Tumingin si Mason sa akin, bakas ang pagtataka sa kanyang inosenteng mukha. “Nay, kilala mo po si Mister Albright? Siya po ‘yung nagbigay ng grant sa school.”
Ayokong gumawa ng eksena sa harap ng anak ko at ng mga magulang na lumalabas sa bulwagan. Huminga ako nang malalim, hinawakan ang balikat ni Mason, at sinabing, “Mason, sumama ka muna sandali kay Teacher Claire sa lobby, ha? May kakausapin lang si Nanay tungkol sa program.” Tumango ang bata at sumunod sa guro.
Nang kami na lamang dalawa sa isang liblib na sulok ng pasilyo, agad na sumabog ang mga tanong ni Lucas. “Siyam na taong gulang siya, Nora. Siyam na taon. Nag-divorce tayo halos sampung taon na ang nakararaan. Bakit… bakit kamukhang-kamukha ko siya?”
Tiningnan ko siya nang diretso sa mga mata, walang takot, walang panghihinayang. “Dahil anak mo siya, Lucas. Iyan ba ang gusto mong marinig?”
Napaatras siya, parang sinampal ng isang napakalakas na pwersa. Napahawak siya sa pader upang alalayan ang sarili. “Bakit hindi mo sinabi sa akin? Bakit mo itinago sa akin ang sarili kong dugo’t laman? May karapatan akong malaman!”
Isang mapait na tawa ang kumawala sa aking mga labi. “Karapatan? May lakas ka pa ng loob na banggitin ang salitang ‘yan? Noong araw na pinapirma mo ako ng divorce papers, tatlong buwan na akong buntis! May ultrasound picture ako sa bag ko noong araw na ‘yon, Lucas! Handa kitang yakapin at sabihing magkaka-pamilya na tayo!”
Natahimik siya, unti-unting namumutla habang bumabalik sa kanyang alaala ang araw na iyon.
“Pero ano ang ginawa mo?” patuloy ko, pilit pinipigilan ang panginginig ng aking boses. “Tinulak mo sa harap ko ang papeles dahil nagmamadali kang sunduin si Alyssa sa airport! Sinabihan mo akong huwag magtanong na parang bata nang tanungin kita kung minahal mo ako! At nakasaad doon sa pinapirmahan mo: walang anak na isinilang sa ating pagsasama. Pinili mo siya, Lucas. Pinili mong tapusin ang lahat para sa unang pag-ibig mo. Bakit ko pa ipagsisiksikan ang anak ko sa isang lalaking hindi man lang lumingon pabalik nang umalis?”
Bumagsak ang mga balikat ni Lucas. Ang makapangyarihang bilyonaryo na kinatatakutan sa boardroom ay mistulang nawalan ng kaluluwa. “Nagkamali ako, Nora. Isang malaking pagkakamali ang lahat. Noong araw na umalis ka… akala ko magiging masaya ako. Pero hindi nagtagal ang relasyon namin ni Alyssa. Narealize kong hindi na pala siya ang taong minahal ko noon. At sa nakalipas na sampung taon, nabuhay akong may malaking puwang sa puso ko na hindi napuno ng pera o tagumpay.”
“Huli na ang lahat, Lucas,” malamig kong sabi. “Pinalaki ko si Mason nang mag-isa. Hindi namin kailangan ang sampung milyong dolyar mo. Masaya kami. Tahimik ang buhay namin.”
“Nora, pakiusap. Hayaan mo akong bumawi. Gusto kong maging ama sa kanya. Gusto kong ibigay ang lahat ng nararapat para sa kanya,” lumuhod si Lucas sa aking harapan, walang pakialam kung may makakitang empleyado o bisita.
Tiningnan ko ang lalaking minsang nagwasak ng aking puso. Ngunit bago ako makasagot, narinig namin ang mga yabag ng maliliit na sapatos sa tiles.
“Nay? Bakit nakaluhod si Mister Albright sa harap mo?”
Nandiyan na si Mason, bitbit ang kanyang bag, nakatingin sa aming dalawa nang may malaking pagtataka.
