Bahagi 2: Ang Lihim na Paghahanda at ang Pagbagsak
Nang sandaling maramdaman ni Amelia ang malamig at marahas na pagtulak ni Richard, hindi takot ang bumalot sa kanyang diwa kundi isang matinding bugso ng galit at kumpirmasyon. Sa bilis ng pagbulusok niya pababa sa humahampas na hangin, bumaon sa kanyang isipan ang bawat detalye ng mga nakaraang buwan—ang mga kakaibang tawag ni Richard sa hatinggabi, ang mga pekeng dokumento ng power of attorney na nahalungkat ng kanyang mga pribadong imbestigador, at ang lihim na lason na pilit nitong inihahanda sa kanyang mga iniinom. Hindi tanga si Amelia. Siya ang utak sa likod ng isang multi-bilyong dolyar na tech enterprise; alam niya kung paano basahin ang mga algoritmo ng tao, lalo na ang isang sakim na gaya ng kanyang asawa.
Ang suot niyang mamahaling jacket ay hindi basta kasuotan. Sa loob nito ay nakatago ang isang ultra-compact, military-grade ballistic parachute na binuo mismo ng kanyang sariling R&D division para sa aviation safety. Ang kanyang tiyan ay protektado ng isang matigas ngunit magaan na carbon-fiber composite shield na maingat na idinisenyo upang saluhin ang anumang direktang puwersa o tensyon, na titiyak sa kaligtasan ng kanyang ipinagbubuntis na sanggol.
Tatlong segundo matapos siyang maitulak, hinila ni Amelia ang manipis na kable sa kanyang kanang manggas. Isang malakas na lagablab ng tela ang pumutok sa himpapawid. Ang aerodynamic chute ay agad na bumuka nang walang marahas na paghila, dahan-dahang pinabagal ang kanyang pagbulusok. Sa kanyang salamin sa mata—na may micro-heads-up display—lumabas ang mga berdeng linya ng telemetry. Ang kanyang GPS tracker ay agad na nagpadala ng code red signal sa kanyang personal security team na matagal nang nakaabang sa karagatan.
Sa itaas, nakadungaw si Richard sa bukas na pinto ng helicopter, nakangisi habang pinapanood ang anyo ng asawa na unti-unting lumiliit. Para sa kanya, tapos na ang laban. Ang plano ay magpapanggap siyang nagka-aberya ang helicopter o aksidenteng nahulog si Amelia habang kumukuha ng litrato. Uuwi siyang isang nagdadalamhating biyudo, haharap sa media nang may luha sa mga mata, at pipirmahan ang mga papeles upang maangkin ang bilyun-bilyong ari-arian ng pamilya Vanguard. Dahil sa bilis ng kanyang pag-alis at sa ulap na bumalot sa kalangitan, hindi napansin ni Richard ang pagbuka ng itim na parachute ni Amelia.
Samantala, lumapag si Amelia nang buong ingat sa isang liblib na bahagi ng baybayin kung saan naghihintay ang isang high-speed tactical boat. Pagkalapag na pagkalapag ng kanyang mga paa sa buhangin, sinalubong siya ng kanyang pinagkakatiwalaang pinuno ng seguridad na si Marcus at ng isang medical team.
“Ma’am, ayos lang po ba kayo? Ang bata?” nag-aalalang tanong ni Marcus habang inaalalayan siya.
Mabilis na isinagawa ng doktor ang isang portable ultrasound scan sa loob ng sasakyan. Nang marinig ni Amelia ang mabilis at malakas na tibok ng puso ng kanyang anak, huminga siya nang malalim at tumulo ang isang patak ng luha—hindi dahil sa panghihinayang kay Richard, kundi dahil sa labis na pasasalamat. Ligtas ang kanyang anak.
“Buhay kami, Marcus,” mariing sabi ni Amelia, habang nag-iiba ang ekspresyon ng kanyang mukha mula sa pagiging biktima patungo sa isang walang awang bilyonarya. “Ngayon, oras na para singilin ang lalakeng nag-akalang mas matalino siya kaysa sa akin.”
Habang pabalik si Richard sa private helipad ng kanilang mansyon, inilagay na niya sa kanyang mukha ang ekspresyon ng matinding lungkot at takot. Tumawag siya sa emergency hotline, humahagulgol at sumisigaw na nahulog ang kanyang asawa sa karagatan. Subalit, hindi niya alam na bawat salita, bawat galaw, at ang mismong pagtulak niya kay Amelia ay nakunan nang buo ng micro-cameras na nakakabit sa helicopter—mga sensor na personal na ipinalagay ni Amelia bago pa man sila lumipad.
Nang lumapag ang helicopter, sinalubong si Richard hindi ng mga nag-aalalang tauhan kundi ng katahimikan. Kampante siyang bumaba, nagpupunas ng pekeng luha, iniisip na hawak na niya ang buong mundo. Ngunit sa pagpasok niya sa malaking bulwagan ng kanilang mansyon, napatigil siya.
Naka-display sa higanteng monitor sa sala ang live stream ng kanyang ginawang krimen mula sa loob ng cockpit. Nakatayo sa gitna ng silid ang punong abogado ng pamilya Vanguard, kasama ang mga ahente ng Federal Bureau of Investigation. Bago pa man makapagsalita si Richard para magpaliwanag, tumunog ang kanyang telepono. Isang video call mula sa isang hindi kilalang numero.
Nanginginig ang mga kamay na sinagot ito ni Richard. Sa screen, lumitaw ang mukha ni Amelia—buhay, malusog, at may malamig na ngiti sa mga labi.
“Akala mo ba ganoon kadaling nakawin ang imperyong binuo ng dugo at pawis ng aking ama, Richard?” malamig na wika ni Amelia mula sa kabilang linya. “Hindi mo lang ako itinulak sa hangin… itinulak mo ang sarili mo sa sarili mong impyerno.“
