Bahagi 2: Ang Lihim sa Ilalim ng Bagyo
Nang sandaling ibaba ni Dr. Renato Vergara ang kanyang telepono, tila tumigil sa pag-inog ang buong paligid. Ang dating maingay na lobby ay napalitan ng nakabibinging tensiyon. Alam kong wala nang atrasan. Ang dating tahimik na buhay na binuo ko sa loob ng walong buwan ay gumuho sa loob lamang ng ilang segundo.
“Jasmine, hawakan mo nang mahigpit ang bulsa ng pantalon ko,” mahinang utos ko sa bata habang sinisigurong balot na balot si Gabriel sa dibdib ko. “Kahit anong mangyari, huwag kang bibitiw. Naiintindihan mo ba?”
Tumango ang bata, nanginginig ngunit may determinasyon sa kanyang mga matang namumula sa pag-iyak.
Mabilis akong lumiko pakanan, papunta sa lumang supply wing ng ospital sa halip na sa central ER kung saan naghihintay ang mga tauhan ni Vergara. Mula sa dulo ng pasilyo, narinig ko ang mabibigat na yabag ng combat boots. Pumasok na ang dalawang lalaking naka-itim. Hindi sila karaniwang hired killers; ang kanilang tindig, porma, at paraan ng paggalaw ay nagpapakita ng pagsasanay sa military intelligence—ang parehong organisasyong kinabilangan ko noon bago ako nagbitiw.
“Villanueva!” sigaw ni Dr. Vergara mula sa likuran. “Huwag mong palalain ang sitwasyon! Ibigay mo sa akin ang bata at ang memory card!”
Hindi ako lumingon. Pumasok kami sa lumang Pediatric Triage Room at agad kong ibinaba ang manual lock. Pagkatapos, inihiga ko si Gabriel sa ibabaw ng stainless examination table. Ang kanyang balat ay may bahagyang asul na kulay na dulot ng hypoxia, at ang kanyang pulso ay mabilis ngunit mahina. Bilang isang dating tactical field medic, alam kong hindi magtatagal ang sanggol kung hindi mabubuksan ang kanyang airways at maitataas ang kanyang core temperature.
“Jasmine, kunin mo ang thermal blanket sa ilalim ng cabinet na iyon. Dali,” utos ko habang naghahanap ng pediatric suction at oxygen tank.
Mabilis na kumilos ang bata sa kabila ng takot. Kinuha ko ang portable suction catheter at maingat na nilinis ang bibig at ilong ni Gabriel. May naipong malapot na plema dahil sa matinding ginaw at ulan. Nang marinig ko ang unang mahinang pag-ubo ng sanggol, tila nabunutan ako ng tinik sa dibdib, ngunit hindi pa tapos ang laban. Balot na balot ko siyang inilagay sa ilalim ng infrared heating lamp ng lumang silid.
Sa sandaling iyon, kinalabog ang pinto.
BAM! BAM! BAM!
“Buksan mo ang pinto, Andrea! Alam nating dalawa kung ano ang nakataya rito!” boses iyon ni Vergara, nanginginig sa galit at desperasyon. “Ang pamilya Monteverde ay patay na! Si Jasmine at ang sanggol na lang ang natitira, at hindi sila makakaalis sa ospital na ito!”
Inilabas ko ang aking personal na burner phone mula sa aking bulsa habang binabantayan ang pintong unt-unting nayuyupi sa bigat ng mga hampas mula sa labas. Ipinasok ko ang micro SD card mula sa dilaw na guwantes sa isang adapter. Nang mag-load ang mga file sa screen, bumungad sa akin ang katotohanang sumira sa pamilya Monteverde apat na taon na ang nakalipas.
Hindi aksidente ang pagkawala ng mga ebidensiya noon. Si Dr. Renato Vergara ay hindi lamang simpleng hepe ng Pediatrics—siya ang tagapamahala ng isang malawakang biological procurement syndicate na nagbebenta ng specialized military medical data at mga ilegal na human tissue samples sa mga banyagang korporasyon. Ang ama ni Jasmine, isang marine scientist, ang nakadiskubre ng operasyon. Nang patayin ang kanyang ama, pumasok ang pamilya sa witness protection program kung saan ako ang naatasang humawak sa kanila. Ngunit ibinenta kami ng sarili naming direktor, na humantong sa madugong pagsalakay sa Batangas noon.
Ang inang si Clara Monteverde ay nagtago kasama ang mga anak, ngunit hindi kailanman sumuko. Sa huling sandali bago siya maabutan ng mga tauhan ni Vergara sa highway kanina, nagawa niyang ituro ang ospital na ito dahil alam niyang dito ako lumipat matapos kong iwanan ang ahensiya.
KRRR-ACK!
Nawasak ang trangka ng pinto. Ang unang lalaking naka-itim ay pumasok, hawak ang isang de-kalibreng baril na may silencer.
Bago pa man niya maitutok ang armas, hinawakan ko ang mabigat na fire extinguisher sa tabi ng pader at buong lakas kong pinatamaan ang pito nito diretso sa kanyang mukha. Ang makapal na puting pulbos ng kemikal ay sumabog sa silid, dahilan upang mabulag at mabulunan ang sumalakay.
Sa gitna ng usok, ginamit ko ang close-quarters tactical maneuver na itinuro sa akin sa ahensiya: hinampas ko ang silindro ng extinguisher sa kanyang pulso upang mabitawan ang baril, sinundan ng malakas na sipa sa kanyang tagiliran. Bumagsak siya nang walang malay sa sahig.
Kinuha ko ang kanyang baril, inalis ang safety pin, at binuhat muli si Gabriel gamit ang isang sling mula sa kumot, habang mahigpit kong hawak ang kamay ni Jasmine.
“Ate Andrea!” iyak ng bata habang lumalabas kami sa likod na daanan ng lumang laboratoryo.
“Huwag kang titingin sa likod, Jasmine. Diretso lang ang tingin!”
Sa emergency hallway, nagkagulo na ang ibang mga empleyado. Nakita ni Dr. Salcedo ang hawak kong baril at napaurong sa gulat, nabitawan ang kanyang clipboard. Ang dating mayabang na doktor na nagtawa sa bata kanina ay nanginginig na sumandal sa dingding, hindi makapaniwala sa nakikita.
“T-tumawag kayo ng pulis…” bulong ni Salcedo, halos maihi sa takot.
“Tumahimik ka kung gusto mong mabuhay,” matigas kong sabi sa kanya bago ako lumusot sa fire exit papunta sa basement level.
Ngunit pagbaba namin sa basement, kung saan naroroon ang underground power generator at utility exits, naghihintay na ang ikalawang tauhan at si Dr. Vergara. Hawak ni Vergara ang isang emergency radio, habang ang lalaking kasama niya ay nakatutok ang baril sa mismong dibdib ko.
“Dito nagtatapos ang pagiging bayani mo, Villanueva,” malamig na wika ni Vergara, may mapait na ngiti sa labi. “Ibigay mo sa akin ang memory card, at baka sakaling hayaan kong mabuhay ang mga bata sa isang pasilidad sa labas ng bansa.”
“Alam nating dalawa na walang mabubuhay ngayong gabi kapag nakuha mo ito,” tugon ko, dahan-dahang iniharang ang aking sarili sa harap ni Jasmine. “At alam mo rin kung sino ang tinawagan ko limang minuto na ang nakalipas.”
Nawala ang ngiti sa mukha ng doktor. Ang hangin sa basement ay naging mabigat, at sa labas, ang dagundong ng kulog ay sinabayan ng tunog ng mabibilis na sirena na papalapit sa ospital.
