Part 2: Ang Paniningil at Pagbagsak ng Maskara
Tumayo ako nang tuwid sa gitna ng nagkalat na bubog at sirang pangarap, habang ang mga yapak ni Marco ay huminto sa tabi ng basag na marble table. Pawisan ang kanyang noo, lukot ang suot na mamahaling suit, at nanlilisik ang mga mata na tila ako pa ang kriminal sa sarili kong pamamahay. Sa likod niya, nakatayo pa rin ang dalawang opisyal ng pulisya at apat na building security guards na maingat na nagbabantay sa pitong lalaking kanina lang ay nagtatawanan ngunit ngayon ay nakayuko na sa hiya at takot.
“Camille! Nababaliw ka na ba talaga?!” bulyaw ni Marco, habang dinuduro ang aking mukha. “Sabi ko sa’yo sa telepono, ayusin natin ito nang pribado! Bakit kailangan mong magdala ng mga pulis sa building ko? Alam mo ba kung gaano kabilis kumalat ang chismis sa management?”
“Sa building mo?” mahinahon kong sagot, bagamat may diin sa bawat pantig. “Marco, ipaalala ko lang sa’yo: wala kang kahit isang sentimong iniambag sa pagbili ng unit na ito. Wala kang karapatang sabihin kung paano ko poprotektahan ang pag-aari ko.”
“Ate Camille, pinapahiya mo kami!” sigaw naman ni Trisha, na biglang nagpalit ng anyo mula sa matapang na reyna ng kaguluhan patungo sa isang kaawa-awang bata. Tumakbo siya patungo sa likod ng kanyang ina at umiyak nang peke. “Mommy, si Ate Camille, tinatakot ako! Hindi ko naman sinasadya! Nagbibiro lang kami ng mga tropa ko para sa bridal shower niya!”
“Bridal shower?” sumingit ang matandang pulis, si Senior Master Sergeant Alonzo, habang tinitingnan ang baseball bat na may bahid pa ng pintura mula sa nasirang pader. “Ma’am, may hawak kayong mga pamalo at bakal. Winasak ninyo ang mamahaling appliances, binutas ang mga upuan, at pinagbabasag ang mga pinto. Hindi po biro ang kasong Malicious Mischief, Trespassing, at Destruction of Property. Sa halagang ₱3.5 milyon, non-bailable ito kapag pumasok sa qualified malicious mischief dahil sa premeditated intent.”
Nang marinig ang salitang “non-bailable,” biglang lumuhod ang isa sa pitong lalaki. “Boss! Ma’am! Wala po kaming kinalaman dito! Binayaran lang po kami ni Trisha ng tig-limang libo para magbuhat at magbasag! Sabi niya bahay daw ito ng kabit ng kuya niya! Hindi namin alam na sa fiancé pala ito!”
Natahimik ang buong sala. Kahit ang humahagulgol na si Trisha ay napatigil, nanlalaki ang mga matang nakatingin sa kanyang mga kasama.
Tumingin ako kay Ramon Villanueva, ang ama na kanina lang ay nagpayo sa akin na “learn how to adjust.” Maputla na ang kanyang mukha. Lumapit siya sa akin, pilit na inaayos ang kanyang tindig bilang respetadong negosyante.
“Camille, anak,” simula niya, pilit na pinapalambot ang kanyang boses na dati’y malamig at mapagmataas. “Naiintindihan ko ang galit mo. Nasaktan ka. Pero isipin mo ang reputasyon ng pamilya Villanueva. Ang kasal ninyo ni Marco ay naka-schedule na. Maraming matataas na opisyal at kliyente ang darating. Kung aarestuhin si Trisha ngayon, masisira ang pangalan natin. Babayaran namin ang ₱3.5 milyon. Cash. Ngayon din. Iurong mo lang ang reklamo.”
Tiningnan ko si Ramon nang diretso sa kanyang mga mata. Walang bahid ng pagmamakaawa para sa aking naramdaman; ang tanging inaalala niya ay ang kanilang maruming apelyido.
“₱3.5 milyon?” tanong ko. “Akala ko ba gamit lang ito, Tita Lorna? Akala ko ba nagbibiro lang si Trisha?”
Hindi nakaimik si Lorna. Nanginginig ang kanyang mga labi habang nakakapit sa braso ng kanyang asawa.
“Camille, sapat na ang alok ni Dad!” singit muli ni Marco, sabay hawak sa aking braso nang mahigpit. “Binabayaran ka na nga, di ba? Huwag ka nang maging greedy at maarte! Pamilya kita, pero kung ganito ka kabagsik sa kapatid ko, baka magdalawang-isip ako kung karapat-dapat ka ngang maging asawa ko!”
Dahan-dahan kong inalis ang kanyang kamay sa aking balat. Ang bawat hawak niya ay nagdulot sa akin ng matinding pandidiri. Sa mga sandaling iyon, ang tatlong taon naming relasyon ay naglaho na parang abo. Nakita ko ang tunay na Marco: isang lalakeng walang sariling paninindigan, sunud-sunuran sa kanyang pamilya, at handang yurakan ang aking dignidad upang pagtakpan ang kabuktutan ng kanyang kapatid.
“Hindi mo na kailangang magdalawang-isip, Marco,” sabi ko sa malamig at pinal na tono.
Inabot ko ang aking kaliwang kamay, hinubad ang engagement ring na may kumikinang na dyamante, at inilagay iyon sa nakabukas na palad ng pulis.
“Officer,” sabi ko kay Sergeant Alonzo, “paki-secure po ito bilang bahagi ng ebidensiya o i-turn over sa ginoong iyan. Dahil mula sa segundong ito, opisyal ko nang kinakansela ang kasal.”
“Camille, ano?!” sigaw ni Marco, biglang nawala ang tapang sa kanyang mukha at napalitan ng hilakbot. “Tatlong linggo na lang! Bayad na ang venue! Naimbitahan na ang lahat ng board members ng kumpanya namin!”
“Bayad na ang venue dahil ako ang nag-down payment ng seventy percent,” sagot ko habang inilalabas ang isa pang dokumento mula sa aking folder. “At bukas ng umaga, tatawagan ko ang bawat supplier para bawiin ang lahat ng pondong galing sa bulsa ko. Pati ang caterer, ang simbahan, at ang honeymoon tickets sa Paris.”
“Walang hiya ka!” biglang sumugod si Trisha, akmang sasabunutan ako, ngunit mabilis siyang hinarang at pinosasan ng dalawang pulis. “Wala kang utang na loob! Inasahan ka naming maging bangko namin, tapos ipapakulong mo ako? Kuya, pigilan mo siya!”
“Trisha, tumahimik ka!” sigaw ni Ramon, habang nanginginig ang buong katawan sa galit at kahihiyan.
Tumingin ako sa pulis. “Sergeant Alonzo, ituloy po ninyo ang pag-aresto. Sasama ako sa presinto para pormal na pirmahan ang sinumpaang salaysay laban kay Trisha Villanueva at sa pitong lalaking kasama niya. Walang settlement. Diretso sa piskalya.”
Habang kinakaladkad ng mga awtoridad ang umiiyak at sumisigaw na si Trisha palabas ng unit, kasabay ang pitong lalaking nagmamakaawa, naiwan sina Lorna, Ramon, at Marco sa gitna ng wasak na sala.
Nakatitig si Marco sa akin, mistulang basang sisiw na hindi makapaniwala na ang babaeng akala niya ay sunud-sunuran ay may kakayahang wasakin ang kanilang buong ilusyon ng kapangyarihan sa loob lamang ng isang gabi.
