BAHAGI 2 (PART 2): ANG MARUMING LIHIM NG MGA VILLANUEVA
Nang marinig ko ang mga salitang lumabas sa bibig ng ginang—“Hindi dapat nabuhay ang batang iyan”—ay tila binuhusan ako ng kumukulong tubig. Kahit pa pagal at nanghihina ang aking katawan mula sa labindalawang oras na panganganak, bigla akong nakadama ng matinding lakas. Niyakap ko nang mahigpit ang aking sanggol sa aking dibdib at tinitigan nang masama ang estrangherang pumasok.
“Sino po ba kayo para sabihin iyan sa anak ko?!” nanginginig kong bulyaw.
“Margarita, tumigil ka!” marahas na saway ni Dr. Eduardo habang humaharang sa pagitan ko at ng babae. “Wala ka sa sarili mong pamamahay para magwala at magdikta kung sino ang may karapatang mabuhay!”
Doon ko napagtanto kung sino ang mga bagong dating. Ang ginang ay si Doña Margarita Villanueva, ang asawa ni Dr. Eduardo at ina ni Adrian. Ang lalaking naka-barong naman na nakatayo sa likuran nito ay si Julian, ang nakatatandang kapatid ni Adrian na siyang namamahala sa mga negosyo at korporasyon ng kanilang maimpluwensiyang angkan.
Tumingin sa akin si Margarita nang may halong pandidiri at poot. “Ikaw pala ang babaeng iyon. Ang hamak na serbidora na sumira sa lahat ng plano namin para kay Adrian. Eduardo, nababaliw ka na ba? Ibibigay mo ang sulat na iyan sa kanya? Nais mo bang mawala sa atin ang lahat? Ang ospital, ang mana, ang reputasyon ng pamilya natin?”
“Wala akong pakialam sa yaman mo, Margarita!” sigaw ni Dr. Eduardo, nanginginig ang boses sa galit at pighati. “Pitong buwan mo akong pinatahimik. Pitong buwan mong kinubli ang katotohanan! Pero ngayon, narito ang dugo ng anak ko. Hindi ko na hahayaang lamunin ng kasakiman mo ang huling habilin ni Adrian!”
“Dok… ano pong ibig sabihin nito?” naguguluhan kong tanong habang umaagos ang luha ko. “Nasaan si Adrian? Buhay pa ba siya? Bakit sinasabi nilang may malubha siyang sakit?”
Lumapit si Dr. Eduardo sa tabi ko, kinuha ang aking nanginginig na kamay, at hinarap ang pamilya niya. “Marielle, basahin mo ang sulat. Basahin mo habang may lakas pa akong ipagtanggol ka.”
Dahan-dahan kong binuklat ang nakatuping papel mula sa makapal na sobre. Ang pamilyar na kurbada ng sulat-kamay ni Adrian ay sumalubong sa aking nanlalabong paningin.
“Mahal kong Marielle,
Patawarin mo ako kung bigla akong nawala noong gabing ibinigay mo sa akin ang maliit na dilaw na medyas. Ang sandaling iyon ang pinakamasayang minuto sa buong buhay ko—ngunit iyon din ang pinakamalupit. Tatlong araw bago ang gabing iyon, kinumpirma sa akin ng espesyalista na mayroon akong Stage 4 Glioblastoma, isang agresibong kanser sa utak. Binigyan lamang ako ng ilang buwan para mabuhay.
Nang marinig kong magiging ama ako, ninais kong lumuhod at magpasalamat sa Diyos. Ngunit natakot ako, Marielle. Natakot akong makita mo akong unti-unting nauupos, nauulol sa sakit, at nagiging pabigat sa iyo habang nagdadalang-tao ka. Gusto kong lumaban para sa inyo. Umuwi ako sa pamilyang matagal ko nang tinalikuran—ang mga Villanueva—upang humingi ng tulong pinansyal para sa aking pagpapagamot sa ibang bansa at upang tiyakin ang kinabukasan ninyo ng anak natin.
Ngunit nagkamali ako. Hindi pala kalinga ang naghihintay sa akin sa tahanang iyon, kundi isang hawla.
Marielle, kung binabasa mo ito, malamang ay wala na ako. Huwag mong iisiping hindi kita minahal. Kayo ng magiging anak natin ang tanging totoo sa buhay ko. Kasama ng sulat na ito ang buong katotohanan at ang legal na patunay na iniiwan ko sa inyo ang lahat ng karapatan ko. Patawarin mo ako, mahal ko. Palakihin mo ang anak natin nang may busilak na puso.”
Nanginig ang buong katawan ko. Binitiwan ko ang papel at napahagulgol. “Patay na si Adrian? Patay na siya?!”
Hindi kumibo si Dr. Eduardo, yumuko lamang siya habang pumapatak ang mga luha sa kanyang puting uniporme.
Ngunit si Margarita ay tumawa nang mapait. “Wala na si Adrian, tatlong linggo na ang nakalilipas. At ang papel na iyan? Walang silbi iyan! Julian, kunin mo ang envelope!”
Lalapit sana si Julian, ngunit hinarang siya ni Dr. Eduardo. “Huwag kang hahakbang, Julian! Isa kang huwad na kapatid. Alam mo kung paano ninyo ikinulong si Adrian sa pribadong resthouse sa Tagaytay! Kinuha ninyo ang kanyang cellphone, pinutol ang lahat ng linya ng komunikasyon, at pinalabas na nagpapagamot siya sa Switzerland!”
“Ginawa namin iyon para sa kanya!” sigaw ni Julian. “Ayaw naming madumihan ang pangalan ng pamilya kapag nalamang nabuntis niya ang isang babaeng galing sa karinderya! Nakatakda siyang ikasal sa anak ng isang senador para maisalba ang mga utang ng kompanya!”
“Ikinulong ninyo siya habang unti-unti siyang namamatay!” sumbat ni Dr. Eduardo na halos basag na ang boses. “Araw-araw siyang nagmamakaawa na makita si Marielle. Araw-araw siyang umiiyak habang humihingi ng panulat at papel para makagawa ng sulat. At ikaw, Margarita, noong nalaman mong nagdadalang-tao si Marielle, inutusan mo ang mga tauhan mo na hanapin siya upang piliting ipalaglag ang bata!”
Nanlamig ang buong katawan ko sa narinig. Napatingin ako kay Doña Margarita. Kaya pala sinabi niyang hindi dapat nabuhay ang anak ko.
“Ngunit hindi ninyo nahanap si Marielle,” pagpapatuloy ni Dr. Eduardo na may bahid ng tagumpay sa gitna ng pighati. “Dahil nagpalipat-lipat siya ng inuupahan at nagtago sa sarili niyang pagsisikap. At alam mo ba kung ano ang pinakamatinding kabalintunaan, Margarita? Bago pumanaw si Adrian sa mga bisig ko nang lihim ko siyang binisita, inilihim niya sa inyo ang pinakamahalagang legal na dokumento.”
Mula sa ilalim ng brown envelope, inilabas ni Dr. Eduardo ang isa pang makapal na asul na folder.
“Ito ang Last Will and Testament ni Adrian, na pinirmahan sa harap ng sarili nating abogado bago lumala ang kanyang sakit,” mariing pahayag ng matandang doktor. “Ang trust fund na nagkakahalaga ng limampung milyong piso mula sa kanyang lolo, kasama ang tatlumpung porsyento ng shares ng Villanueva Medical Group—hindi mapupunta sa inyo ni Julian. Lahat ng iyon ay direktang nakapangalan sa legal na kinikilalang anak ni Adrian… kay Marielle at sa sanggol na ito!”
Namutla si Margarita. Ang dating matapang at mapagmataas na ginang ay halos matumba sa sahig. “H-hindi totoo iyan… Peke ang dokumentong iyan!”
“Gusto mo bang tawagin ko ang Securities and Exchange Commission at ang board of directors ngayon din?” banta ni Dr. Eduardo habang itinataas ang kanyang telepono. “Pitong buwan kong dinala ang kahihiyan ng pagiging duwag, Margarita. Noong mamatay ang anak ko, pinangako ko sa kanyang bangkay na hahanapin ko ang kanyang mag-ina kahit maubos ang natitirang araw ko sa mundo. At ngayon, dinala sila ng tadhana sa mismong mga kamay ko.”
Tumingin sa akin si Julian, may takot at galit sa kanyang mga mata. “Marielle, pag-usapan natin ito. Hindi mo alam ang pinapasok mo. Malaking gulo ang ibubunga nito kapag hindi mo ibinigay ang mga dokumentong iyan sa amin.”
Huminga ako nang malalim. Tumingin ako sa mukha ng aking anak na payapang natutulog sa gitna ng sigawan. Hinaplos ko ang kanyang pisngi—ang maliit na markang hugis-bituin na naging tulay upang makilala siya ng kanyang lolo.
“Wala akong pakialam sa yaman ninyo,” malamig kong sabi habang tinititigan nang diretso sa mata si Julian at ang kanyang ina. “Pero hinding-hindi ko hahayaang yurakan ninyo ang huling habilin ng lalaking pinatay ninyo sa kalungkutan.”
