PARTE 2: ANG PAGBABAWI NG PUHUNAN
Nang tumunog ang kandado ng silid kung saan magkasama sina Adrian at Bianca, hindi pumatak ang kahit isang patak ng luha sa aking mga mata. Ang sakit na naramdaman ko kanina ay napalitan ng nanunuot at malamig na galit. Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin sa pasilyo—suot ang puting bestida na sumisimbolo dapat sa bagong simula, ngunit ngayon ay mistulang damit ng isang biktima ng panloloko.
Hindi ako biktima. Hindi ako pinalaki ng aking ama para maging palamuti o tagasalba ng pamilyang walang galang.
Dahan-dahan akong naglakad pababa sa maluwang na hagdanan ng mansiyon sa Alabang. Ang mga kasambahay na kanina’y nagbubulungan ay napatingin sa akin, ang iba’y umiwas ng tingin na tila nahihiya sa kanilang nasaksihan. Hindi ko sila pinansin. Dumiretso ako sa kuwarto kung saan nakalagay ang aking mga personal na gamit.
Binuksan ko ang aking laptop at kinuha ang aking telepono. Alas-onse y medya na ng gabi, ngunit alam kong may isang taong hindi pa natutulog kapag ganitong may malalaking transaksiyon.
Idinayal ko ang numero ng aking legal counsel at private wealth manager na si Atty. Emmanuel Ramos. Sa pangalawang ring pa lamang ay sinagot na niya ito.
“Isabel? Bakit gising ka pa? May seremonya kayo bukas ng alas-nuwebe,” bati ni Atty. Ramos mula sa kabilang linya.
“Tiyuhin Manny, kanselahin ang lahat,” diretso at walang panginginig kong sabi.
Natahimik ang kabilang linya nang halos limang segundo. “Anong ibig mong sabihin sa lahat?”
“Ang limampung milyong pisong injection para sa expansion ng manufacturing plant ng mga Laurel. Ang pirma ko sa loan guarantee sa bangko na nagkakahalagang pitumpung milyon. At higit sa lahat, ang authorization para magamit nila ang mga logistics warehouse ng kumpanya natin sa Batangas at Cebu. I-freeze mo lahat ng releases ngayong gabi. Huwag mong paabutin ng alas-otso ng umaga bukas.”
“Isabel, sigurado ka ba rito? Kapag hinugot mo ang pondo ngayon, babagsak ang credit rating ng mga Laurel. Hindi nila mababayaran ang short-term commercial papers na mag-e-expire ngayong linggo. Pwede silang ma-bankrupt bago matapos ang buwan.”
Napangiti ako nang mapait habang inaalala ang tunog ng pagtawa ni Bianca sa loob ng silid ni Adrian, at ang mayabang na tanong ni Adrian kung sino pa ang tatanggap sa akin kapag umalis ako.
“Iyon mismo ang gusto kong mangyari, Tiyuhin Manny. Akala nila ay pumapasok ako sa kasal na ito bilang isang kawawang babaeng naghahanap ng asawa. Nakalimutan nilang ang pamilya ko ang bumubuhay sa humihingalo nilang imperyo. Gawin mo na, ngayon din.”
“Naiintindihan ko. Pagsapit ng alas-sais ng umaga, walang kahit isang sentimo mula sa pamilya mo ang makakapasok sa mga account ng Laurel Holdings.”
Matapos ang tawag, pumasok ako sa walk-in closet. Hinubad ko ang puting bestida at itinapon ito sa sahig na parang basahan. Nagpalit ako ng komportableng itim na pantalon, simpleng blusa, at trench coat. Ang aking pasaporte, mga orihinal na dokumento, alahas, at sariling mga gamit ay maingat kong iniligpit sa loob lamang ng tatlumpung minuto.
Habang nag-iimpake ako, may kumatok sa pinto. Si Don Fernando Laurel iyon, ang ama ni Adrian. Mukhang kakagising lang nito mula sa alak at pagod sa salu-salo.
“Isabel, hija? Bakit may naririnig akong kaluskos? Hindi ka pa ba natutulog? Maaga ang tawag ng huwes bukas para sa pirmahan ng lisensiya at dokumento,” bungad ng matanda habang nakatayo sa may pinto.
Tumingin ako sa kanya nang diretso. Walang bahid ng takot o lungkot sa aking mukha.
“Hindi na matutuloy ang kasal, Don Fernando.”
Namilog ang mga mata ng matanda, agad nawala ang antok sa kanyang mukha. “Ano? Ano bang pinagsasabi mo? Nag-away ba kayo ni Adrian? Hija, pakinggan mo ako, si Adrian ay may mga ugali lang minsan na mahirap intindihin, pero ikaw ang pinili niyang pakasalan!”
“Hindi niya ako pinili, Don Fernando. Ang pera ko ang pinili ninyo,” malamig kong sagot habang isinasara ang zipper ng aking maleta. “Kasalukuyang kasama ng anak mo si Bianca sa kabilang silid. At ayon mismo sa kanya, asawa lang ako sa litrato, ngunit si Bianca ang kailangan niya gabi-gabi. Pumayag ang anak ninyo. Sinabihan pa akong huwag gumawa ng eksena.”
Namutla si Don Fernando. Alam na alam niya ang kalokohan ng kanyang anak at ng kababata nito, ngunit piniling magbulag-bulagan dahil akala nila ay hawak na nila ako sa leeg.
“Isabel, mag-usap tayo! Huwag mong idamay ang negosyo sa tampuhan ninyong magkasintahan! Bata pa si Adrian, matututo rin iyon kapag nagsama na kayo!” halos magmakaawa ang boses ng matanda, alam ang nakataya kapag tuluyan akong umatras.
“Hindi ito tampuhan, Don Fernando. Ito ay isang investment pullout dahil sa breach of good faith. Ang board of directors ng sarili kong kumpanya ay may pananagutan sa akin. Hindi kami nagpopondo sa mga taong walang dangal.”
Kinuha ko ang aking maleta. Tinangkang humarang ni Don Fernando sa pinto, ngunit tiningnan ko siya nang may matinding awtoridad na naging dahilan upang mapaatras siya.
“Kapag humarang ka sa daan ko, sisiguraduhin kong pati ang mga utang ninyo sa mga supplier na hawak ng mga kaibigan ng pamilya ko ay sisingilin sa inyo bukas din.”
Umatras ang matanda, nanginginig ang mga labi.
Bumaba ako patungo sa garahe kung saan naghihintay ang aking pribadong drayber na kanina ko pa tinawagan. Pagsakay ko sa kotse, tinanaw ko ang bintana ng silid kung saan natutulog nang mahimbing sina Adrian at Bianca—walang kamalay-malay na ang bawat segundong lumilipas ay unti-unting lumalagom sa kanilang kapalaran.
Pagsapit ng alas-siyete ng umaga, nasa penthouse na ako ng aking sariling condominium sa Bonifacio Global City, nakaupo sa balkonahe habang umiinom ng mainit na kape. Sa aking tablet, binuksan ko ang financial dashboard.
Pumasok ang mensahe ni Atty. Ramos: “All credit lines revoked. P50M expansion fund transfer canceled. Bank guarantees officially withdrawn. Formal notice sent to the Laurel Group’s legal department at 7:30 AM.”
Huminga ako nang malalim. Nagsisimula pa lamang ang araw, ngunit tapos na ang laro nila.
